کامپوزیت | هوافضای جوان

صحنه آهسته زیبا از موتوهای موشک حامل فضاپیمای آپولو ۱۱

در این فیلم، دوربین‌های با نرخ فریم بالا (۵۰۰۰ فریم بر ثانیه)، تصویر بسیار آهسته‌ای از محل موتورهای موشک ساترن ۵ در پرتاب فضاپیمای آپولو ۱۱ را تصویر برداری نموده‌اند. این تصویر برداری آهسته این امکان را فراهم نموده است که پدیده‌هایی که در فیلم‌های عادی این لحظه قابل تشخیص نبوده‌اند را ببینیم. ادامه نوشته

 

 

الیاف در کامپوزیت

الیاف در کامپوزیت

همان طور که در بخش قبل بیان شد، وظیفه بخش تقویت کننده در کامپوزیت‌ها، شکل دهی ساختار داخلی مواد و افزایش سفتی، مقاومت و چقرمگی ماده نهایی است. معمولا تحمل بخش اعظم بار وارده به جسم بر عهده بخش سازه‌ای کامپوزیت‌ها می‌باشد. این بخش می‌تواند دارای اندازه، جنس و اشکال مختلفی باشد.

ادامه نوشته

 

 

آشنایی با کامپوزیت

آشنایی با کامپوزیت

پیدایش مواد جدید و استفاده انسان از آن‌ها، اغلب باعث بروز تحولات بزرگ در تاریخ زندگی بشر شده است. این تحولات گاهی چنان تأثیر گذار بوده که فصل‌هایی از تاریخ را با مواد متداول آن عصر نام گذاری کرده‌اند. نام‌هایی مثل عصر حجر، دوران برنز، دوران آهن و عصر نیمه هادیها و … بیانگر همین واقعیت است. در این میان، دانش مواد، شیمی و مهندسی مکانیک سهم زیادی در گسترش کاربرد این دسته از مواد در سطوح پیشرفته‌تر داشته‌اند. پیشرفت علوم و به فراخور آن، احساس نیاز به تجهیزات پیشرفته‌تر، اهداف و برنامه‌های بشر را به سمت ایجاد موادی با قابلیت‌های بالاتر سوق داده است. در این راستا، فناوری کامپوزیت‌ها به انسان‌ها کمک می‌کند که با تلفیق خواص چندین ماده مختلف به ماده جدید و با قابلیت‌های برتر دست پیدا کنند.

ادامه نوشته

 

 

ساخت هواپیما از بطری آب

ساخت هواپیما از بطری آب

به دلیل سبکی و راحت بودن کار با بطری آب پلاستیکی، می‌توان آن را در ساخت وسایل زیادی به کار برد. با استفاده از یک بطری آب نیم لیتری، مقداری کارتن، یک پروانه و یک موتور الکتریکی برقی کوچک می‌توان یک هواپیمای تزیینی زیبا را ساخت. نحوه‌ی ساختن این هواپیما کمی وقت گیر است اما برای افرادی که به ساختن وسایل پرنده علاقمند هستند سرگرمی مناسبی است.

ادامه نوشته

 

 

معرفی هواناو BH.7

معرفی هواناو BH.7

هواناو مدلBH.7 ، به نام کامل British Hovercraft Corporation BH.7 هواناو سایز متوسط ساخت “شرکت هواناو بریتانیا” در کلاس Wellington است. این کلاس در ادامه کلاس SR.N ساخته شده و همونطور که در مقالات قبل توضیح دادیم کلاس SR.N از شماره  SR.N1 شروع شده و تا SR.N6 ادامه پیدا کرد ولی از شماره ۷ به بعد، هواناوهای این کلاس دیگه به نام SR.N7  نیستند و به نام BH.7 شناخته می‌شن.  در اواخر ده ۶۰ میلادی شرکت ساندرو رو (Saunders-Roe) که مدل‌های SR.N  رو اسم گذاری میکرد با شرکت Vickers Supermarine ادغام شده و شرکت جدیدی با نام British Hovercraft  رو پدید آورد و همونطوری که از اسمش هم مشخصه قرار بر این بود که به صورت تخصصی و انحصاری به ساخت هواناوها بپردازه، به همین دلیل هواناوهای ساخته شده از این تاریخ به بعد با نامگذاری جدید BH شناخته می‌شوند.

هواناو BH7

مدل اولیه این هواناو در سال ۱۹۶۹ ساخته شد. ابتدا اسم این مدل اولیه P235  بود که بعدها به BH.7Mk2 تغییر نام داد که در این بین فقط اسمش عوض شد و کاربرد و مشخصات یکسانی رو داشت. هدف این هواناو نظامی شکار مین‌های دریایی بود که در سال ۱۹۷۰ در پورتلند برای این منظور به کار گرفته شد. برخلاف مدل‌های قبلی این هواناو که عموما کاربرد مسافری داشتند و بعدا مدل‌های نظامی ازشون بیرون اومد، این هواناو از ابتدا برای اهداف نظامی ساخته شد. در تصویر زیر هواناو BH.7Mk2 از نمونه‌های اولیه این هواناو رو مشاهده می‌کنید.

هواناو BH.7 MK2

در ادامه این هواناو برای اهداف دیگه هم استفاده شد که همه تقریبا عملیاتی و نظامی بودند. استفاده به عنوان شناور ضدزیردریایی و استفاده برای حمایت و دفاع از شناورهای ماهیگیری منطقه و … .

این شناور تنها در اختیار دو کشور است، به غیر از انگلستان که کشور سازنده است کشور ایران تعداد ۴ فروند مدل BH.7 Mk.5 و تعداد ۲ فروند از مدل BH.7 Mk.4s رو در سال ۱۹۷۰ خریداری کرد که هنوز در ناوگان دریایی در حال خدمت هستند و اصلاحات و بهبودهایی نیز بر روی آنها انجام شده. مثلا مدل MK4 از قابلیت پرتاب موشک سطح به سطح بهره می‌بره که در مدل اولیه این قابلیت وجود نداشت. موشک ضدکشتی ایتالیایی مارته به احتمال زیاد موشک مورد استفاده در این هواناو است.

هواناو BH.7 متعلق به ارتش جمهوری اسلامی در حال پیاده سازی نیرو در ساحل

این هواناو از موتور توربین گاز رولز رویس پروتئوس مدل ۵۴۱ و در مدل MK5 از مدل پروتئوس ۵۴۹ استفاده می‌کنه که ۳۱۷۱ کیلووات قدرت داره. این موتور هم پروانه‌ی روی عرشه رو برای پیشروی هواناو می‌چرخونه و هم فن زیر پروانه که وظیفه پر کردن بالشتک زیر هواناو از هوا رو داره. همونطوری که می‌دونید هواناوها برای حرکت نیاز دارند تا بالشتکشون از هوا پر بشه که عموما اینکار با فن‌هایی که روی عرشه قرار داره انجام می‌شه ولی در طراحی هواناو BH.7 سعی شده که روی عرشه یکدست به نظر بیاد و این حفره‌های مکنده هوا به زیر ستون پروانه منتقل شدند که شامل دو حفره در دو طرف ستون است.

حفره‌های مکش هوا به داخل بالشتک

از طرفی اگزوز بیشتر هواناوها در بالای عرشه و روی ستون‌ها قرار داره ولی اگزوز این هواناو در قسمت انتهایی قرار داده شده و درب برای ورود خروج به داخل هواناو در قسمت جلویی است، البته در مدل اولیه P235 این درب در قسمت جلویی وجود نداشت.

یکی از نکات جالب در طراحی این هواناو دو سمت کناری روی عرشه‌ی این هواناو است که بسته به نوع ساخت می‌تونه در دومدل ازش استفاده بشه. فضای خالی این قسمت‌ها می‌تونه یا با کابین‌های کناری پر بشه و افراد و تجهیزات رو در خودش جای بده و می‌تونه بدون کابین ساخته بشه تا در این مکان‌ها مین‌یاب‌های کوچک، تجهیزات پرتاب موشک و یا محل فرود و پرتاب پهپاد قرار داده بشه. در شکل زیر در سمت راست مدلی که در دو سمت دارای کابین است و در سمت چپ مدلی که به جای کابین از این فضا برای سامانه‌های پرتاب پهپاد و موشک استفاده کرده رو مشاهده می‌کنید.

تفاوت دو مدل عرشه هواناو با کابین کناری -سمت راست- بدون کابین کناری -سمت چپ-

سرعت این هواناو چیزی معادل ۵۸ نات یا حدود ۱۰۷ کیلومتر در ساعت است که در مدل MK5 تا ۶۰ نات هم می‌تواند سرعت داشته باشد. بالشتک‌های زیرین هم از ویژگی انگشتی بودن که در مدل‌های قبلی نیز استفاده شده بود بهره می‌برند. این بالشتک هم عمر بیشتری داره و هم راندمان بالاتری رو ایجاد می‌کنه ولی در عوض هزینه تعمیر و نگهداری بیشتری داره. ادامه مشخصات این هواناو رو در جدول زیر می‌تونید ببینید.

 

تصویر سه نما از هواناو BH.7

 

ویژگی مقدار
طول ۲۳.۹ متر
عرض ۱۳.۸متر
ارتفاع ۱۰.۳۶ متر
وزن فول لود ۵۶ تن
پیشرانش توربین گاز رولزرویس پروتئوس ۵۴۱ یا ۵۴۹
سرعت ۵۸ نات (۱۰۷ کیلومتربرساعت)
مسافر ۱۷۰ مایل با سرعت ۳۰ نات
مسافر ۶۰ سرباز با تجهیزات کامل در کابین‌های کناری

 

منابع:

https://en.wikipedia.org/wiki/British_Hovercraft_Corporation_BH.7

http://www.jameshovercraft.co.uk/hover/bh7.php

https://www.globalsecurity.org/military/world/iran/wellington.htm

 

 

هواناوهای ایرانی

هواناوهای ایرانی

تاریخچه حضور هواناوها در ایران به سال‌های قبل از انقلاب برمیگرده، ایران به دلیل شرایط جغرافیایی و نیاز به حضور وسایل آبی و خاکی در ناوگان دریاییش، از همون ابتدای طراحی و ساخت هواناوها، اقدام به خرید چند فروند از این وسیله کرد. در حدود سالهای ۱۹۶۸ الی ۱۹۷۵ (به شمسی سال‌های ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۴) بود که ایران ۸ فروند هواناو SRN6 و حدود ۶ فروند هواناو BH-7 خریداری کرد. جالبه بدونید که هواناور SR.N6 در سال ۱۹۶۷ مدل نظامی خودش رو تجاری کرد و ایران بلافاصله جزو اولین مشتری‌های این هواناو بود و طی چند سال از هر دو کلاس SR.N6 و BH-7 خریداری کرد. هواناو SR.N6 علاوه بر خرید این هواناوها کشورمون در ساخت هواناو نیز به فناوری هایی دست پیدا کرده  و در سالهای بعد از انقلاب به جای خرید هواناو، دست به ساخت هواناو با توان داخلی و روش های مهندسی معکوس از هواناوهای موجود زد که باعث شد کشورمون جزو ۵ کشور دارنده فناوری ساخت هواناو بشه. در ادامه قصد داریم تا شما رو با هواناوهای ساخته شده توسط کشورمون آشنا کنیم.

هواناوهای سری یونس

ایران با توجه به موقعیت دریایی خودش در جنوب و دسترسی زیادش به مناطق وسیع در ساحل خلیج فارس و داشتن جزایر متعدد، چه برای ایجاد امنیت و چه تثبیت قدرت دفاعی خودش، نیاز به وسایل حمل و نقلی داشت که برای تردد در این سواحل و جزایر مناسب باشند. به همین دلیل از جمله مشتریان جدی این نوع هواناوها بود، از طرفی کشور عراق نیز به واسطه داشتن هورهای وسیع و مناطق باتلاقی و ارتباط با خلیج فارس نیز مانند ایران این نیاز رو احساس می‌کرد و این کشور نیز همپای ایران برای خرید این هواناوها اقدام کرد. در خلال جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، این هواناوها نقش موثری رو ایفا کردند و در خیلی از عملیات‌های باتلاقی در جنوب ایران شرکت داشتند. با توجه به نقش پررنگ و موثر این وسیله در دفاع مقدس، مسئولین نظامی کشور به فکر ساخت این وسیله‌ی کاربردی افتادند و در همون اواسط جنگ، اولین نمونه هواناو در پژوهشکده اثرسطحی فارس ساخته شد که یونس ۱۰ نام گرفت. بعد از ساخت این هواناو، ایران به فکر ساخت هواناوهای کوچک‌تر با قابلیت مانور بیشتر و ظرفیت کمتر افتاد که در همین راستا هواناوهای یونس ۱ با ظرفیت حمل ۲ نفر و هواناو یونس ۲ با ظرفیت حمل ۴ نفر و هواناو یونس ۶ با ظرفیت حمل ۶ نفر ساخته شدند. در عکس زیر هواناو یونس ۶ رو می‌بینید.

هواناو یونس ۶

بعد از ساخت نمونه‌های موفق با ظرفیت پایین، هواناو یونس ۲۲ به سفارش نیروی دریایی سپاه در پژوهشکده هوادریای شیراز طراحی و ساخته شد. این هواناو که ظرفیت حمل ۱۸ نفر رو داره تقریبا بومی ساخته شده و بجز موتور محرکه‌ که از کشورهای انگلیس و آلمان خریداری شده‌اند بقیه اجزای این هواناو در داخل طراحی و ساخته شده. در ساخت یونس ۲۲ سعی بر ساخت وسیله با کمترین هزینه موردنظر بوده و با توجه به دانشی که در راه ساخت این هواناو کسب شد، مخصوصا در بحث سازه‌ی سبک، کشور توانایی اینکه از این دانش در صنعت بالگردسازی و هواپیماسازی هم استفاده بکنه رو داره. مثلا آلیاژ ساخت این هواناو برخلاف نمونه‌های قبلیش از نوع آلیاژ دریایی بجای آلیاژهای هوایی است که هم قابلیت جوشکاری داره، هم فرسودگی کمتری داره و هم ارزون‌تر است. سرعت این هواناو ۴۳ نات (۸۰ کیلومتر در ساعت) است. یونس ۲۲ در مدل دوم خودش قابلیت حمل ۲۰ نفر رو داره و در صورت تولید انبوه می‌تونه به کشورهای حاشیه خلیج فارس صادر هم بشه.

هواناو سری تندر

تجربه ساخت هواناو یونس ۲۲ بعدها باعث ساخت هواناو تندر شد. هواناو تندر مدل ارتقا یافته‌ی هواناو SR.N6 موجود در ناوگان ارتش بود، که در سال ۹۱ رونمایی شد. این هواناو  نسبت به هواناو SR.N6 در سیستم‌های مکانیکی، الکترونیکی، هیدرولیکی سامانه‌های الکتریکی و سوخت توسط متخصصان کشور خودمون، ارتقا داده شده. همچنین هواناو تندر قابلیت پشتیبانی از هواپیماهای بدون سرنشین بهش اضافه شده و امکان پرتاب انواع راکت و توپ رو هم داره.

هواناو تندر

این هواناو علاوه بر خدمات رزمی؛ در مدل غیرنظامی هم می‌تونه برای حمل بار و مسافر در مناطق فاقد اسکله و همچنین کمک‌رسانی و امدادرسانی در مناطق سیل‌زده و مطالعات دریایی و زیست محیطی هم استفاده بشه.

هواناو تندر کنار اسکله

هواناوهای کامپوزیتی

اخیرا دو مدل هواناو کامپوزیتی نیز در دو نمونه نظامی و غیرنظامی در حال ساخت هستند. این هواناو با ۲۰ متر طول ، ۸.۴ متر عرض ، و ۴.۵ متر ارتفاع، قابلیت حمل ۲۲ مسافر و ۲۰ تن بار رو داره. این هواناو ایرانی می‌تونه با سرعت ۸۰ کیلومتر بر ساعت حرکت کنه. مدل غیرنظامی برای عملیات نجات و جستجو کاربرد داره و مدل نظامی هم برای پشتیبانی لجستیکی و ترابری استفاده می‌شه. در شکل‌های زیر ماکت نمونه‌ی امداد و نجات این هواناو و نمونه ترابری نظامی رو مشاهده می‌کنید.

ماکت نمونه‌ی امداد و نجات هواناو کامپوزیتی

ماکت هواناو کامپوزیتی در مدل ترابری نظامی

استفاده از هواناوها به دلیل شرایط جغرافیایی ایران در جنوب و شمال همواره مورد بحث بوده و وجود چنین وسایلی برای ناوگان دریایی کشور و تقویت بنیه دفاعی کشور ضروری به نظر می‌رسه. از طرفی ساخت  وسایل اینچنینی در داخل کشور و استفاده از متخصصان داخلی برای ساخت آنها، نه تنها باعث توسعه و پیشرفت کشور در مباحث دفاعی خواهد شد بلکه اشتغال‌زایی، کارآفرینی و رونق اقتصادی کشورمون رو نیز در پی خواهد داشت.

 

منابع:

هواناو-تندرhttp://www.defanews.ir/products/

http://irartesh.ir

http://www.military.ir/forums/topic/2447

 

 

 

راه حلی برای مشکل زباله‌های فضایی

۲ آپریل ۲۰۱۸( ۱۳ فروردین ۱۳۹۷) شرکت اسپیس ایکس با کمک راکت فالکون۱۹ یک محموله سه تنی را به ایستگاه فضایی بین المللی فرستاد. ویژگی منحصر به فرد این محموله، به همراه داشتن یک وسیله آزمایشی جدید است. این وسیله آزمایشی RemoveDEBRIS نام دارد.

همانطور که می‌دانید تا کنون ماهواره‌های زیادی به فضا فرستاده شده‌اند که ماموریت تعدادی از آن‌ها به دلایل مختلف به پایان رسیده و در نتیجه جز زباله‎های فضایی محسوب می‌شوند. مدت‌هاست که دانشمند به جز نگرانی‌های مربوط به انباشت زباله‌ها در زمین، نگران ردپای بشر بر محیط زیست فضا نیز هستند! ناسا معتقد است که حدود ۵۰۰۰۰۰ جرم ساخته بشر به دور زمین در حال گردش هستند و سرعت بسیاری از آن‌ها به اندازه‌ای است که به فضاپیماهای موجود در مسیرشان آسیب برسانند و تعداد بیشتری زباله تولید کنند!! RemoveDEBRIS که توسط یک دانشگاه بریتانیایی به نام Surrey ساخته شده، با هدف جمع کردن زباله‌های فضایی به ایستگاه فضایی فرستاده شده است.

قرار است که ساکنین ایستگاه فضایی RemoveDEBRIS را با کمک بازوهای رباتیکی به فضا منتقل کنند. این وسیله باید در ماموریت خود چهار تکنولوژی زیر را آزمایش کند:

۱)مشاهده و بررسی زباله‌ها به وسیله دوربین‌های نصب شده

۲)جمع آوری زباله‌ها به وسیله پهن کردن یک وسیله تور مانند در فضا و به دام انداختن زباله‌ها: همانطور که در شکل زیر دیده می‌شود، یک فضاپیمای مکعبی نقش زباله‌های فضایی را بازی می‌کند و removeDEBRIS باید با کمک یک تور این فضاپیما را به دام بیاندازد.

جمع آوری زباله فضایی به وسیله تور

۳) جمع آوری زباله‌ها به وسیله یک نیزه!

۴) افزایش درگ با استفاده از یک بادبان: در این تکنولوژی با استفاده از یک بادبان درگ افزایش یافته و در نتیجه سرعت وسیله کم می‌شود با کاهش سرعت شعاع مدار وسیله کاهش یافته تا جایی که وارد اتمسفر زمین شده و می‌سوزد. این تکنولوژی یک سال و نیم بعد یعنی در پایان ماموریت removeDEBRIS آزمایش می‌شود.

بادبانی برای افزایش درگ

منبع:

www.futurism.com

 

 

موتور الکتریکی ۱

در بین سامانه‌های پیشرانش هوایی، موتورهای الکتریکی مزیت بالایی از خودشون به نمایش گذاشته‌اند که خبر از سهم بزرگ‌تر این موتورها در آینده‌ی پیشرانش هوایی میده. البته در این بین نباید از گسترش روز افزون بازار این نوع از موتورها در کاربری‌های زمینی (مثل قطارهای الکتریکی، خودروهای الکتریکی و…) غافل بشیم. موتورهای الکتریکی یکی از موتورهایی هستند که در زندگی روزمره بسیار مورد استفاده قرار می‌گیرند و اگر تصمیم به ساخت یک هواپیمای مدل یا کوادکوپتر سبک دارید، احتمالاً اولین گزینه شما برای پیشرانش پرندتون موتورهای الکتریکی خواهند بود.

ادامه نوشته

 

 

فرودگاه مینیاتوری

فرودگاه مینیاتوری

این فرودگاه قسمتی از پروژه بزرگ ساخت شهر مینیاتوری هامبورگ می‌باشد. این شهر به دست  Frederik Braun ساخته شده است. بسیاری معتقد‌ند که سازندگان و پایه گذاران این شرکت بیشتر دنبال سرگرمی و انجام کارهای تفریحی هستند تا ایجاد یک تجارت و کسب و کار مفید. اما در حال حاضر ۳۰۰ نفر به صورت مستقیم مشغول به انجام کار در این شرکت می‌باشند و این یک موفقیت بزرگ تجاری محسوب می‌شود.

ادامه نوشته

 

 

گلایدر دو حلقه‌ای

گلایدر دو حلقه‌ای

معمولا در ساخت گلایدرها، برای ایجاد نیروی برآی بیشتر از بال‌هایی با طول زیاد استفاده می‌کنند، اما در گلایدر دو حلقه‌ای از دو حلقه‌ی سبک برای ایجاد نیروی برآ استفاده شده است. اگر به این وسیله از لحاظ ایرودینامیکی نگاه کنیم، دو نکته را متوجه می‌شویم که از دو حلقه به جای یک حلقه در ساخت این وسیله استفاده شده و همچنین از مواد سبک در ساخت آن استفاده شده است. استفاده از دو حلقه باعث می‌شود تا حرکت گلایدر در جریان هوا به نسبت یک حلقه پایدارتر باشد و بتواند یک خط مستقیم را طی کند. همچنین به دلیل نبود نیروی پیشران مداوم در این وسیله سعی شده که از مواد سبک در ساخت آن استفاده شود.

ادامه نوشته

 

 

صفحه 1 از 12912345...102030...قبلی »