CST-100 Starliner یک تاکسی فضایی | هوافضای جوان

CST-100 Starliner یک تاکسی فضایی

در حال حاضر سه ایستگاه فضایی در مدار قرار دارند که برای سفر به آنها به وسایل نقلیه نیاز داریم! یکی از این وسایل نقلیه CST-100 starliner است که به سفارش ناسا و توسط شرکت بوئینگ در حال ساخته شدن است. اسم این فضاپیما حروف اول کلمات Crew Space Transportation است که به معنی حمل و نقل فضایی خدمه می‌باشد. گفته شده که دلیل انتخاب عدد ۱۰۰ این است که در یکی از تعاریف، فضا از فاصله ۱۰۰ کیلومتری زمین شروع می‌شود.

با توجه به اینکه احتمالا در آینده سفر با فضاپیماها و رفت و آمد به فضا یکی از بخش‌های زندگی انسان‌ها خواهد شد، هدف اصلی این پروژه و پروژه‌های مشابه این است که سفر به فضا را ایمن‌تر و مقرون به صرفه‌تر کنند تا نه فقط فضانوردان بلکه بقیه مردم هم توانایی سفر به فضا را داشته باشند. جالب است بدانید که حتی در این فضاپیما یک صندلی برای توریست‌ها در نظر گرفته شده است.  ناسا، اجازه قیمت‌گذاری و فروش این صندلی را به بوئینگ واگذار کرده است. قرار است که این محصول در ژوئن سال ۲۰۱۸ برای اولین بار و بدون سرنشین پرواز کند.

ساختار فضاپیما

cnyodbd

شکل(۱)

اجزای اصلی این فضاپیما در شکل(۱) نشان داده شده‌اند. وظیفه Heatshield این است که از فضاپیما در مقابل حرارت محافظت کند. بخش مخروطی شکل کپسول نام دارد و محلی برای نشستن فضانوردان است. کپسول این فضاپیما برای حمل ۷ نفر (و یا کمتر از ۷ نفر به علاوه محموله) طراحی شده است. قسمت داخلی و بیرونی کپسول را می‌توانید در شکل(۲) و (۳) ببینید.

img_0738_1a_cst-100_ken-kremer

شکل(۲)

cst100_hotspot_background_new_960x410_mobile

شکل(۳)

روی این قسمت تراسترهایی وجود دارد که امکان مانور مداری را برای فضاپیما فراهم می‌کنند. ولی موتور اصلی که نیروی پیشران را تامین می‌کند روی Service Module قرار دارد. همانطور که در شکل می‌بینید مدول سرویس استوانه‌ای شکل است. پنل‌های خورشیدی، باطری‌ها و بقیه ابزارآلات هم در این مدول قرار گرفته‌اند. پنل‌های خورشیدی وظیفه تامین الکتریسیته را برعهده دارند. CST-100 می‌تواند حدود ۶۰ ساعت در حال پرواز و ۲۱۰ روز در حالت متصل به ایستگاه فضایی باقی بماند. تصویر زیر فضاپیما را در لحظه اتصال به ایستگاه فضایی نشان می‌دهد.

A panoramic view of the island of Hispaniola in the foreground and Cuba extending over the horizon.

شکل(۴)

فرود

در طول فرآیند ساخت، تعداد زیادی تست روی هر وسیله پرنده انجام می‌شود. با توجه به اینکه CST-100 برای رفت و برگشت فضانوردان استفاده می‌شود و همچنین قرار است که چندین بار(کمتر از ۱۰ بار) از آن استفاده شود، باید فرود ایمنی داشته باشد. به همین خاطر، بوئینگ تست‌های زیادی برای شبیه‌سازی فاز فرود انجام داده است. در ادامه سه نمونه از این تست‌ها را با هم می‎بینیم.

فیلم اول مربوط به تست سیستم چتر نجات CST-100 می‌باشد. همانطور که در فیلم می‌بینید، فضاپیما به وسیله یک هلیکوپتر به ارتفاع ۱۰۰۰۰ پایی(حدودا ۳ کیلومتری) سطح زمین برده شده و رها می‌شود، بعد از مدت کوتاهی چترهای نجات باز شده و فضاپیما فرود آرامی را بر روی ۶ کیسه هوا تجربه می‌کند. کیسه‌های هوا ضربه وارد شده در هنگام فرود را جذب می‌کنند.

CST-100 اولین فضاپیمای آمریکایی است که سناریو اصلی فرود آن بر روی زمین است اما این فضاپیما در صورت لزوم می‌تواند در آب هم بیفتد و سالم بماند. فیلم زیر مربوط به یک تست ناموفقِ فرود در آب می‌باشد. در این تست کیسه هوا منفجر می‌شود.

می‌توانید یک فرود موفق را در فیلم زیر ببینید.

منابع:

https://en.wikipedia.org/wiki/CST-100_Starliner

http://www.boeing.com/space/starliner/

https://www.nasa.gov/image-feature/cst-100-starliner-manufacturing/

 

 

 


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

لطفا معادله امنیتی را وارد کنید. * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.