معرفی پهپاد MQ-8 Fire Scout | هوافضای جوان

معرفی پهپاد MQ-8 Fire Scout

امروزه پرنده‌های بدون سرنشین یا اصطلاحا پهپادها نقش بسیار مهم و استراتژیکی رو در صنعت هوافضا بازی می‌کنند. پهپادها از چند جهت نسبت به سایر پرنده­های سرنشین­دار برتری دارند، یکی اینکه هزینه و زمان ساخت اونها نسبت به جنگنده و یا هواپیما بسیار پایین­تره و در صورت انهدام و یا نقص فنی دیگر خلبانی وجود نداره که منجر به حادثه برای او بشه که این خودش یک مزیت فوق­العاده بزرگه و دیگر اینکه کنترل­پذیری اونا برای انجام عملیات خیلی بهتر و بالاتر هست .

از کشورهایی که پیشرفت زیادی در عرصه پهپادها داشتند و بصورت کاربردی از اونها برای تامین منافع خودشون استفاده می‌کنند ایالات متحده آمریکاست.

یکی از پهپادهای پیشرفته این کشور MQ-8 Fire Scout یا دیده ور آتش MQ-8 هست که یک بالگرد بدون سرنشین با قابلیت نشست و برخاست عمودی (VTUAV) و توانایی اجرای عملیات از عرشه هر واحد شناور هست.

بله درسته، بالگرد بدون سرنشین!!!

اولین چیزی که از شنیدن پهپاد به ذهن انسان می‌رسه یک هواپیماست ولی واقعیت اینه که ما بالگرد بدون سرنشین هم در جهان داریم.

 شکل1- بالگرد بدون سرنشین MQ-8 Fire Scout


شکل۱- بالگرد بدون سرنشین MQ-8 Fire Scout

 

بالگرد بدون سرنشین مورد نظر ما که MQ-8 Fire Scoutنام داره نمونه پیشرفته تری از نسخه قبلی پهپاد MQ-8B هست که یک پرنده نظامی- جاسوسی مجهز به دوربین، رادار و حسگرهای پیشرفته بوده و اغلب برای نظارت بر تحرکات نظامی در مناطق جنگی به­کار برده می‌شه.

اما سوالی که اینجا مطرح می‌شه این هست که با وجود هواپیماهای بدون سرنشین چه نیازی به بالگرد بدون سرنشین هست؟

جواب این سوال کاملا مشخصه ، فکر کنم شما هم درست حدس زده باشین!!!

“نبود فضای کافی بر روی عرشه پرواز ناوها”

عرشه پرواز به سطوحی در ناوهای هواپیمابر گفته می‌شه که پرنده­ها از روی آن بلند میشن . هواپیماها برای TakeOff می­بایست به سرعت معینی برسند ولی باندهای پرواز در ناوهای هواپیما بر به نسبت کوتاه هستند و این امکان را برای هواپیماها فراهم نمی‌آورند.

از این رو در ناوهای هواپیما بر از وسیله‌ای به نام منجنیق استفاده می‌شه. منجنیق‌ها با موتور بخار کار می‌کنند و  به هواپیما شتاب لازم برای پرواز رو می‌دهند. قدرت این منجنیق‌ها به قدری هست که در طول تنها ۲ ثانیه سرعت هواپیما را از ۰ به ۱۶۵ مایل بر ساعت می‌رسانند.

توجه داشته باشید که کاربرد این نوع پهپادها در نیروی دریایی اغلب شناسایی دریایی و ساحلی است و به علت مشکلی که در قسمت بالا به اون اشاره کردیم یعنی نبود فضای کافی بر روی عرشه پرواز ناوهای هواپیمابر،  نیروی دریایی آمریکا به فکر چاره­ای برای رفع این مشکل افتاد.

شکل2- بالگرد بدون سرنشین MQ-8 Fire Scout در نیروی دریایی آمریکا

شکل۲- بالگرد بدون سرنشین MQ-8 Fire Scout در نیروی دریایی آمریکا

از این رو در مناقصه­ای که میان سه کمپانی برتر آمریکا در زمینه ساخت تجهیزات هوافضا برگزار شد کمپانی نروث روپ (Northrop Grumman) با ارائه طرح ساخت بالگرد بدون سرنشین عمود پرواز یا VSTOL پیروز شد.

نمونه اولیه این بالگرد MQ-8A بود. اگرچه آزمایش­ها و تست­های فنی اون خوب پیش می­رفت ولی نیروی دریایی خواهان این بود که MQ-8A به جز توان شناسایی از توان آتش نیز برای پشتیبانی و یا نابودی اهداف شناسایی شده برخوردار باشه.

به همین جهت کمپانی سازنده، بالگرد را کمی بزرگتر کرد و در حالی که نسخه اولیه دارای یک پروانه دو تیغه (Blade) بود نسخه جدید مجهز به چهار تیغه شد و وزن آن به ۱۴۳۰ کیلوگرم در حالت سبک افزایش یافت که می­تونست ۳۲۰ کیلوگرم محموله را حمل کنه.

جهت حمل تسلیحات نظامی دو بالچه در دو طرف آن نصب شد و اسم اون هم به MQ-8B تغییر یافت. جالب اینه که بدونید علاوه بر دو موشک لیزری هلیفایر نسخه هدایت لیزری راکت هایدرا نیز روی این پهپاد نصب شد.

راکت­ها در دو غلاف چهار لول بر روی این پهپاد نصب می­شدند و مداومت پروازی اونا تا ۸کیلومتر بود و با نشان گذاری لیزری دقت اونا کمتر از دو متر می­شد.
در این نسخه تجهیزات الکترونیک زیر دماغه ارتقا یافتند.

شکل3- پهپاد تجهیز شده MQ-8B به راکت هایدرا

شکل۳- پهپاد تجهیز شده MQ-8B به راکت هایدرا

نیروی دریایی از MQ-8B راضی بود ولی خواهان افزایش برد و توان جنگی اون بود. از آنجا که نیاز به بالگردی بزرگتر بود نورث روپ دست به یک ابتکار سریع و جالب زد. این ابتکار تبدیل بالگرد بل ۴۰۷ به یک بالگرد بدون سرنشین بدون تغییر خاصی بود.

این نسخه دارای همان تجهیزات اپتیکی ام کیو ۸ با شعاع رزمی بیش از ۱۰۰۰ کیلومتر بود که توانایی بیشتری نسبت به مدل قبلی خودش داشت . پهپاد جدید که MQ-8C نام داره توان حمل ۱۳۰۰ کیلوگرم بار را در زیر بدنه خود به شکل آویخته داره، از این رو می‌تونه در مناطق جنگی دست به کمک رسانی بزنه.

 شکل4- پهپاد MQ-8C

شکل۴- پهپاد MQ-8C

اولین پرواز این نمونه در تاریخ ۲۰ دسامبر سال ۲۰۱۲ انجام شد و کمپانی نورث روپ گرومی یک قرار داد ۲۶۲ میلیون دلاری برای توسعه ۲۸ فروند MQ-8C بدست آورد.

نیروی دریایی خواهان این شد که این پرنده بتونه سوخت بیشتر رو حمل کنه از این رو بخشی از فضای کابین سرنشین و بار به مخزن سوخت اضافی تبدیل شد تا بتونه تا ۱۲ ساعت دست به پرواز بزنه.

در جولای سال ۲۰۱۳ تحویل این بالگرد به نیروی دریایی آغاز شد . در سال ۲۰۱۴ رادار روزنه ساختگی AN / ZPY-1 که روی  MQ-8B نیز نصب شده بود روی این نسخه نیز  نصب شد.

هر فروند از این بالگرد ۱۸ میلیون دلار قیمت داره و نیروی دریایی آمریکا ۹۶ فروند از اون رو تحویل گرفته.

5-2012-1-mq-8c-fire-scout

 

جدول ویژگیهای MQ-8B و MQ-8C

 

نام

MQ-8B

MQ-8C

طول

۷.۳ متر

۱۲.۶ متر

وزن خالی

۹۴۰ کیلوگرم

کیلوگرم

قطر روتور

۸.۴ متر

۱۰.۷ متر

بیشترین وزن برخاست

۱۴۳۰ کیلوگرم

۲۷۲۲۱ کیلوگرم

موتور

یک موتور توربوشفت با ۴۲۰ اسب بخار

یک موتور توربوشفت با  ۷۰۰ اسب بخار

Rolls-Royce 250-C47E

بیشترین سرعت

۲۱۳ کیلومتر بر ساعت

۲۶۰ کیلومتر بر ساعت

مداومت پروازی

۵ ساعت

۱۲ ساعت با برد بیش از ۲۷۰۰ کیلومتر

محموله قابل حمل

۹۰ کیلوگرم

۱۳۰۰ کیلوگرم

 

منابع:
https://goo.gl/CASoKo
https://goo.gl/Cyb7Du
https://goo.gl/qNlBLG


2 دیدگاه در ”معرفی پهپاد MQ-8 Fire Scout

  • ۲۵ مهر ۱۳۹۶ در ۹:۳۹ ق.ظ
    پیوند یکتا

    بسیار عالی و جذاب و مفید برای من بود.
    با تشکر از سایت خوبتون

    پاسخ

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

لطفا معادله امنیتی را وارد کنید. * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.