حفظ و گسترش قلمرو – نگاهی به دلایل خریدهای بزرگ توسط دو شرکت بوئینگ و ایرباس | هوافضای جوان

حفظ و گسترش قلمرو – نگاهی به دلایل خریدهای بزرگ توسط دو شرکت بوئینگ و ایرباس

 

صنعت حمل و نقل هوایی از مهمترین و تاثیرگذارترین محورهای توسعه ­ای در نیم قرن گذشته بوده است. شناخت آینده نگرانه این تاثیرگذاری، مدیران و برنامه ­ریزان این حوزه را بر آن داشت تا سرمایه­ گذاری­ های هدفمندی را روانه این صنعت سازند. اگرچه به علت تکنولوژی سطح بالا و پر هزینه بر بودن این صنعت، کشورها و شرکت ­های معدودی به تدریج به این حوزه وارد شدند، اما هم اکنون صنعت هواپیماسازی به عنوان یک صنعت مهم و پرسود در برنامه­های راهبردی کشورهای بیشتری قرار دارد. این رویکرد، عموما از جنبه ­های کاهش وابستگی و سود­آوری شکل گرفته است. در حقیقت این صنعت به دلیل قرارگیری در مرکز دایره­ ی مجموعه صنایع یک کشور، موجب توسعه تکنولوژیکی و فناورانه سایر صنایع شده و سرریز دانشی آن حول تعامل فناورانه شرکت ­ها، نقش مهمی در توسعه محصولات مهندسی داشته است.

شرکت و صنایع ارائه دهنده هواپیماهای تجاری را از جنبه کیفی و کمی می­ توان در چند دسته شرکت­ های توسعه یافته، شرکت­ های در مسیر توسعه و شرکت های در آغاز توسعه قرار داد. مثال­هایی از این شرکت­ ها به ترتیب شرکت بوئینگ و ایرباس، شرکت­ های بمباردیه و امبرائر و در نهایت شرکت­ هایی نظیر سوخو، کوماک، میتسوبیشی و … می ­باشند. با نگاهی به سابقه تاسیس این صنایع هایتک، شاهد تفاوتی به اندازه ۵۰ سال بین دو شرکت مطرح بوئینگ و ایرباس، تفاوتی به اندازه ۲۰ سال بین دو شرکت ایرباس و بمباردیه و تفاوتی کمتر از ۲۰ سال بین بمباردیه و شرکت های نوظهوری نظیر کوماک و میتوسبیشی در عرصه هواپیماهای تجاری هستیم. این موضوع از جنبه کاهش زمان در بازه تاسیس و حضور موثر در بازار، بسیار حائز اهمیت است. اما موضوع قابل توجهی که انحصار بازار توسط شرکت­ های توسعه یافته را به لرزه درآورده است، کاهش چشمگیر زمان ارائه محصول توسط شرکت­ های نوظهور به ۱۰ سال و ورود شرکت­ های در مسیر توسعه با معرفی برنامه­ ها و محصولات جدید در رده باریک پیکرها (Narrow-body) یا تک راهرو با قابلیت حمل مسافر بیش از ۱۰۰ نفر می ­باشد. دلیل این امر را شاید بتوان در بکارگیری روش­ های نوین مدیریت سازمانی و تکنولوژی پروژه­ ها از جمله مهندسی سیستم (Systems engineering) و مهندسی همزمان (Concurrent engineering) جستجو نمود که بررسی آن خارج بحث جاری می­باشد.

 

هواپیمای CS100 شرکت بمباردیه

 

برآوردها نشان می ­دهد، در دهه­ های آینده، بازار هواپیماهای تجاری رشدی تصاعدی و قابل توجه­ای داشته باشد. آمارهای منتشر شده توسط بوئینگ بیان می ­دارد که تا پایان سال ۲۰۱۵ تعداد هواپیماهای فعال در سراسر دنیا در حدود ۲۲۵۰۰ فروند بوده است که این رقم تا ۲۰ سال آینده به بیش از ۴۵۰۰۰ فروند افزایش خواهد یافت که رقمی در حدود ۳۹۶۰۰ فروند از آنها را هواپیماهای جدید تشکیل خواهند داد. بنابراین این بازار آنقدر سود آور خواهد بود رقابت بسیار تنگاتنگی در کسب سهم بیشتر از این بازار شکل گرفته است. از این رو سرمایه ­گذاری­ های کلانی با محوریت تعامل های فناورنه توسط شرکت­های در آغاز توسعه انجام پذیرفته و شرکت­ های در مسیر توسعه نیز با سرمایه ­گذاری در برنامه­ های بلند پروازانه خود، وارد قلمرو شرکت­ های توسعه یافته شده ­اند. بنابراین دور از ذهن نخواهد بود که تا ۲۰ سال آینده بوئینگ و ایرباس بر خلاف زمان حال، در تلاش برای جذب مشتری باشند و نه برنامه ­ریزی و نوبت دهی برای تحویل یک محصول تجاری.

 

برآورد تعداد هواپیماهای تجاری مورد نیاز تا سال ۲۰۳۵

 

رشد بازار براساس هواپیماهای جدید

 

از سوی دیگر تحلیل دقیق بازارهای فعلی و آینده حکایت از توسعه و بکارگیری قابل توجه هواپیماهای رده­ی باریک پیکر یا تک راهرو در شرکت­های هواپیمایی سراسر دنیا دارد. این همان ناحیه پرسود از بازار هواپیماسازی است که هم اکنون در انحصار محصولات دو رقیب دیرینه در دو خانواده بزرگ بوئینگ ۷۳۷ و ایرباس ۳۲۰ قرار دارد. اما با ورود شرکت های هواپیما­سازی در حال توسعه و نوظهور به این رده­ی پرمتقاضی، این محصولات از انحصار طولانی مدت این دو مگا شرکت­ خارج خواهند شد. نگاهی به توسعه پرشتاب خانواده سری E توسط امبرائر و سری C توسط بمباردیه، در خط تولید قرار گرفتن سوپرجت ۱۰۰ توسط سوخو و معرفی سی ۹۱۹ توسط کوماک، نشان از سهم خواهی این شرکت ­ها از بازار بزرگ برد متوسط­ ها دارد.

 

سهم رده های مختلف هواپیما تا سال ۲۰۳۵

 

اما مدیران و برنامه ­ریزان دو شرکت بوئینگ و ارباس با آگاهی جامع از این تحولات چالش ­ساز و شناخت دقیق بازارهای آینده، مسیر بی دردسری را در پیاده­ سازی راهبردهای آینده نگرانه خود پیش گرفته ­اند. به تعبیری ضرب المثل “پیشگیری بهتر از درمان” در خط مشی سیاست­ های کلان این دو شرکت قرار گرفته است. اخیرا ایرباس با خرید بخشی از سهام شرکت کانادایی بمباردیه، برنامه هواپیماهای تجاری باریک پیکر و برد متوسط که با عنوان سری C  شناخته می ­شود را تحت کنترل و سلطه خود درآورد و شریکی مهم را به مجموعه چند ملیتی خود اضافه نمود. بوئینگ نیز با رصد این تحولات و در مسیر تحقق شعارهای خود و در اقدامی رقابتی با ایرباس، ۸۰% از سهام امبرائر به ارزش ۳.۸ میلیارد دلار را تصاحب کرد تا علاوه بر حفظ و پایداری قلمرو خود در بخش باریک پیکرها، محصولات متنوع این شرکت برزیلی پیشرو را نیز به مشترینانش پیشنهاد داده و زنجیره فرایند­های طراحی، تولید، عرضه و پیشتیبانی از هواپیماهای خود را  به گفته مدیر امبرائر بر پایه یک “مشارکت استراتژیک” تا آمریکای جنوبی بسط دهد.

 

ایرباس طی مراسمی از هواپیمای CS300 شرکت بمباردیه به عنوان ایرباس A220-300 رونمایی کرد

 

اما باید نگریست که در دهه­ های آینده، بوئینگ و ایرباس در مقابل چالش دو شرکت روسی سوخو و شرکت کوماک چین که از میانبرهای کسب دانش فنی و تجربیات پیشین خود و در زمان کم به محصولاتی قابل رقابت رسیده اند، چه استراتژی هایی را اتخاذ خواهند نمود. آیا بازار چند ۱۰ هزار فروندی را با آنها تقسیم خواهند کرد یا آنها را همچون بمباردیه و امبرائر به کنترل خود در خواهند آورد؟

 

منبع اطلاعات نموداری:

https://www.boeing.com

 


 

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

لطفا معادله امنیتی را وارد کنید. * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.