مصاحبه با استاد محمود مانی از اساتید دانشگاه امیرکبیر | هوافضای جوان

مصاحبه با استاد محمود مانی از اساتید دانشگاه امیرکبیر

این بار برای مصاحبه خدمت آقای محمود مانی یکی از استاتید برجسته ی هوافضا در دانشگاه امیر کبیر رسیدیم. آقای مانی متولد یکم مهر سال ۱۳۳۳ در اصفهان هستند ، کارشناسی را در رشته مکانیک گذراندند و بعد به هوافضا روی آوردند و هم اکنون در زمینه ی ایرودینامیک در دانشگاه امیرکبیر فعالیت می کنند.آقای مانی دبیری مسابقات دانش آموزی-دانشجویی دانشگاه امیرکبیر را بر عهده داشته اند و همچنین مدیر مسئول مجله ی پیک هوافضا هم هستند. ما از ایشان تشکر می کنیم که با وجود مشغله ی کاری زیاد (که کاملا واضح بود) خواسته مان برای مصاحبه را برآورده کردند. متن زیر حاصل گفت وگوی ۴۰ دقیقه ای ما با ایشان است .

photo_2015-12-02_22-45-46

 

  • برای شروع لطف کنید خودتان را معرفی کنید.

بسم الله الرحمن الرحیم ، من محمود مانی هستم.

آخرین مدرک تحصیلی ام در زمینه ی مهندسی هوافضا ایرودینامیک است و الآن هم در همین گرایش در دانشکده ی دانشگاه صنعتی امیرکبیر با مرتبه ی علمی استاد مشغول به کار هستم.

  • با توجه به این که در زمان شما توجه چندانی به هوافضا وجود نداشت بفرمایید که چطور شد که به هوافضا روی آوردید؟

آن زمانی که من دانشجوی لیسانس در همین دانشگاه (امیرکبیر) در رشته ی مکانیک بودم با توجه به وضعیت معدلی که داشتم از طرف دولت فرانسه به بنده پیشنهاد بورسیه شد. آن موقع رشته های مختلفی را برای بورسیه کردن معرفی می کردند و بعد از مصاحبه با دانشجوها انتخابشان می کردند. برای رشته ی مکانیک هم یک گرایش هوافضا در نظر گرفته بودند. آن موقع رشته های اصلی دانشگاه، برق و مکانیک و نساجی و مهندسی شیمی بود و دانشکده ی معدن هم تازه تاسیس شده بود. ما به رشته ی دیگری فکر نمی کردیم ولی وقتی بحث بورسیه مطرح شد، کمی درباره ی ایرودینامیک و هوافضا مطالعه کردیم تا با این مسائل آشنا شویم . بعد از آن درخواست بورسیه دادیم و بعد از مصاحبه ، من یکی از سه نفری بودم که از دانشگاه امیرکبیر بورسیه گرفتند.

  • آیا بعد از اتمام تحصیلات همان جا (فرانسه) مشغول شدید؟

نه، من بلافاصله بعد از این که ارشد و دکتری را به اضافه ی یک سال زبان فرانسه گذراندم به ایران برگشتم و با وزرات علوم در ارتباط بودم. من یکی از اعضای گروهی بودم که دروس مهندسی هوافضا را تدوین کردند. این گروه از فارغ التحصیلان مختلف از کشورهای فرانسه ، انگلیس ، آلمان و آمریکا بودند. بعد از تدوین برنامه هوافضا ، دانشگاه شریف آن را به عنوان گرایش مکانیک و دانشگاه امیرکبیر به عنوان یک رشته ارائه داد. ما هم حدود سال ۱۳۶۶ ملحق به دانشگاه امیر کبیر شدیم و تا الان هم مشغول به کار هستیم.

photo_2015-12-02_22-46-08

  • شما چند سالی دبیری مسابقات هوافضای دانش آموزی دانشگاه را برعهده داشتید که هدف آن شناسایی دانش آموزان مستعد و حمایت از آن ها بود. بفرمایید که آیا این حمایت ها صورت گرفت یا نه؟

به درخواست دانشگاه یک برنامه ی استراتژیکی برای دانشکده نوشته شد که در آن به بررسی ضعف ها و تهدیدات رشته ی هوافضا پرداخته شد. یکی از ضعف ها این بود که جوانان رشته ی هوافضا را نمی شناسند و دانش آموزان بیشتر به رشته های اصلی مثل برق و مکانیک و … اقبال نشان می دهند. برای همین خواستیم که رشته ی هوافضا را بشناسانیم . یکی از راه های معرفی هم مسابقات بود. ابتدا مسابقات دانش آموزی بود و بعد دانشجویی هم اضافه شد. مسابقه ی دانش آموزی هم ابتدا از سطح مدارس معروف تهران شروع شد و بعد به تمام مدارس تهران و بعد در سطح شهرستان ها گسترش پیدا کرد.

قصدمان این بود که جنبه های مختلف کارهای یک مهندس هوافضا را معرفی کنیم. مهندس هوافضا لزوما در هوا پرواز نمی کند و به فضا هم نمی رود و هدف نشان دادن جاهایی بود که هوافضا می توانست کاربرد داشته باشد. مثلا هاورکرافت (هواناو) که یک وسیله ی هوایی دریایی است و هدایت کننده های آن خلبانی دارند، چند سانتی متری بیشتر از زمین فاصله ندارد و ممکن است خیلی ها آن را وسیله ی هوافضایی ندانند. یا مثلا توربوجت ها را گذاشته بودیم. موتورهایی که لزوما کاربرد آن ها هوافضایی نیست و در نیروگاه ها و پالایشگاه ها از آن ها استفاده می شود.

برای مسابقات گلایدر های دست پرتاب از جنس ماکارونی ، کوادراتورها، موشک های آبی و … را تعریف کردیم . در دو سه سال اول حدود ۳۰ تن از دانشجوهای خودمان در مدارس آموزش ساخت این ها را می داندند. بعد از آن دیگر نیازی به این کار ندیدیم ، چون دبیرستان ها خودشان با این مسائل آشنا شده بودند و خودشان آموزش می دادند. ما هم در صورت نیاز به آن ها کمک می کردیم.

در کل این کارها برای اشاعه ی رشته ی هوافضا و آشنایی جوانان انجام دادیم ولی حمایت به این معنا که به برندگان جایزه یا بورسی داده باشیم ، فکر نمی کنم انجام داده باشیم . چون مسابقات درآمدی ندارد و حمایتی آن چنانی هم از طرف صنایع مختلف نمی شود.

  • آیا بعد از مسابقات ارزیابی ای صورت گرفته که نشان دهد مسابقات در علاقه مندی دانش آموزان موثر بوده؟

بله البته نه سازماندهی شده. ولی به طور غیر رسمی به دنبال گرفتن آمار بودیم که مثلا در ورودی های امسال چند نفر در مسابقات شرکت کرده بودند؟. در یک دوره ای دیدیم که از ۴۰ نفر ورودی ۸ نفر در مسابقات شرکت کرده بودند. موردی هم بود که مسئول یک گروهی که از قم در مسابقات شرکت کرده بودند بعد از کلی تشکر و قدردانی گفت که ۳۰ نفر از دانش آموزانشان علاقه مند به هوافضا شده و در جاهای مختلف وارد این رشته شدند.

  • برای دانشجوها چه اقداماتی انجام داده اید که علاقه شان را از دست نداده و تغییر رشته ندهند؟

یک مسئله ای که در روحیه ی دانشجوها تاثیر می گذارد این است که اکثر دانشجویان ورودی که از بهترین های مدارس خودشان بوده اند در این جا جزو اولین ها نمی شوند ممکن است در روحیه شان تاثیر بد بگذارد و مسئله دیگر کار دانشجوهاست . در کشور ما صنایع غیر دفاعی هوافضا رشد چندانی نداشته و بعضی دانشجویان ممکن است علاقه ی چندانی به کار در امور دفاعی نداشته باشند و از طرفی خود نبود میزان کار هم بر دانشجویان تاثیر می گذارد. ولی با وجود همه ی این مسائل و با وجود مشغله ی کاری که داریم اگر خود دانشجو اظهار علاقه کند و بگوید که دوست دارد کار بکند، سعی کرده ایم که او را جذب کنیم و در کارهای مختلف از کمکشان استفاده کنیم. مثلا ساخت تونل زیر صوت یک متر در یک متر در همین جا و تماما توسط دانشجوها انجام شد و ما برای دانشجوهای کارشناسی و ارشد و دکتری که اظهار علاقه کردند پروژه تعریف کردیم. و الان هم تونل باد دوفازی و تونل باد مشاهده ی جریان توسط دوستانمان و به کمک دانشجویان در حال ساخت است.

در کل در حد مقدورات برای جذب دانشجویان و جدی گرفتن آن ها تلاش می کنیم .

  • شما به عنوان یک متخصص بفرمایید که چرا صنایع غیر دفاعی رشد چندانی نداشته؟

به نظر من هواپیماهای غیر نظامی حساسیت بالاتری دارد و سرمایه ی بالاتری می طلبد. حساسیت از نظر ایمنی است چون تعداد افراد بیشتری را با خود حمل می کند اگر چه هواپیمای نظامی از نظر فنی دقیق تر است. سرمایه گذاری بالاتری هم لازم دارد. همین ایرباس که هواپیما تولید می کند با سرمایه گذاری چندین کشور فعالیت می کند. از نظر استراتژیک لازم است که در این زمینه ها هم سرمایه گذاری شود .

  • به نظر شما رفع تحریم صنایع هوایی چه تاثیری بر جذب سرمایه گذار و رشد صنایع غیر نظامی خواهد گذاشت ؟

به نظر من رویکرد خوبی که دولت در زمینه ی سرمایه گذاری های خارجی دارد این است که خارجی ها به ایران به عنوان بازار صرف نگاه نکنند. البته آن طور که می دانم آنها هم با این موافقند و با اشاره به توانایی های ما حاضرند که پروژه ی مشترک با ما داشته باشند.

همین مسئله برای بازار کار مثبت است و از این جهت که ما وارد یک کار عملیاتی می شویم برایمان تجربه ایجاد می کند. در هر صورت از هر دو زاویه مثبت است . البته بستگی به این دارد که چقدر به واقعیت می پیوندد و خارجی ها چقدر به گفته هایشان عمل می کنند و ما چقدر جدی باشیم و جدی کار کنیم.

  • آیا شما به دانش آموزان کمک و مشاوره هم می دهید؟

شعار نمی دهم اما اگر در حد مقدورات باشد ما حرفی نداریم . دبیرستان هایی که درخواست کنند که برای بازدید به دانشگاه امیر کبیر بیایند با روابط عمومی هماهنگ می کنند. البته اگر دانش آموزان به طور مدیریت شده از طرف جایی بخواهند بیایند ، حاضریم که آن ها را با دانشکده آشنا کنیم و توضیحات حضوری بدهیم . الآن هم اساتید جوانی داریم که به این کارها علاقه مند هستند و می توانیم از حضور آن ها استفاده کنیم.

photo_2015-12-02_22-46-00

  • در پایان اگر سفارش و توصیه ای به دانش آموزان دارید بفرمایید.

چیزی که به نظر من می رسد این است که دانش آموزان وقتی انتخاب رشته می کنند تحت تاثیر جو هستند . البته آن ها را با جوانی خودم مقایسه می کنم و فکر می کنم که هنوز خیلی این روال فرقی نکرده و ممکن است تحت تاثیر و یا فشار خانواده و اطراف رشته ای را انتخاب کنند. پس به خاطر این که دانش آموزان آینده ی خود را رقم می زنند به آن ها توصیه می کنم که به علاقه خودشان اهمیت بدهند. چون با رشته ای که قرار است در آن تحصیل کنند و بعد در آن زمینه کار بکنند، یک عمر باید زندگی کنند. تصور بکنید من که هیئت علمی دانشکده هستم اگر درس دادن را دوست نداشته باشم باید یک عمر زجر بکشم و بعد از بازنشستگی هم باز هم با این مسائل در ارتباط خواهم بود ، یعنی عملا از ۱۸ سالگی تا زمانی کی اشهدمان را بخوانیم در این زمینه ها هستیم. پس این مهم است که به علاقه اهمیت بدهیم و بعد این که بدانیم به چه چیزی علاقه داریم. البته در ۱۸ سالگی زود است . ولی باید با عمق دادن به دانسته هایشان بتوانند تشخیص بدهند که به چه رشته ای علاقه دارند، البته ما پیشنهاد می کنیم که هوافضا را انتخاب کنند(با خنده)

 


7 دیدگاه در ”مصاحبه با استاد محمود مانی از اساتید دانشگاه امیرکبیر

  • ۱۶ آذر ۱۳۹۴ در ۷:۱۷ ق.ظ
    پیوند یکتا

    مصاحبه ی بسیار خوبی بود . باتشکر از شما

    پاسخ
    • ۲۰ آذر ۱۳۹۴ در ۱۲:۳۱ ب.ظ
      پیوند یکتا

      ما هم از شما متشکریم.

      پاسخ
    • ۲۰ آذر ۱۳۹۴ در ۱۲:۳۲ ب.ظ
      پیوند یکتا

      متشکریم از توجه تون.

      پاسخ
  • ۱۹ آذر ۱۳۹۴ در ۲:۵۲ ب.ظ
    پیوند یکتا

    سلام بر شما.
    امکان داره با دو تن بزرگان صنعت مون مصاحبه تهیه کنید؟
    دکتر حدادپور و دکتر مظاهری

    پاسخ
    • ۲۰ آذر ۱۳۹۴ در ۱۲:۲۵ ب.ظ
      پیوند یکتا

      و سلام
      اتفاقا این دو عزیر از استادای دانشگاهمون هستند و سعی می کنیم که اگه ممکن باشه در مصاحبه های بعدی خواسته ی شما رو به انجام برسونیم.
      اگر پیشنهادی در مورد سوالات هم دارین بفرستین . ما از پیشنهادای شما استقبال می کنیم.

      پاسخ
      • ۲۹ فروردین ۱۳۹۵ در ۱۰:۲۹ ق.ظ
        پیوند یکتا

        سلام شما که کلا با اساتید خودتون مصاحبه نمی کنید و لاک کردید روی اساتید دانشگاه امیرکبیر ، خوب با پروفسور وزیری ( خدای طراحی هواپیما !!! ) هم مصاحبه کنید لطفا …
        در ضمن شما که می رید پیش این اقای دکتر مانی … خدمتشون بفرمایید که این مسابقات ورزشی-ای که برگزار می کنید تبلیغ هوافضا نیست . با این کار در تضاده … من علت این قضیه رو هم در دانشگاه شریف و هم در امیرکبیر مطرح کردم ولی نشنیدند ! خواستید بیشتر توضیح می دم !

        پاسخ

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

لطفا معادله امنیتی را وارد کنید. * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.