ارسال انسان به فضا(درس هشتم) | هوافضای جوان

ارسال انسان به فضا(درس هشتم)

تو درس قبلی، بحث ارسال انسان به فضا رو شروع کردیم اما چون بحث دامنه داری بود، ناچارشدیم ادامه اون رو تو این درس با هم پیگیری کنیم. با هم دیدیم که بعد از پرتاب اولین انسان به فضا توسط شوروی آمریکا با اعمال سیاستی هنرمندامنه، هدف رقابت فضایی رو از پرتاب اولین انسان به فضا، به قدم گذاشتن اولین انسان رو ماه تغییر داد و به دنیا متعهد شد که قبل از تموم شدن دهه ۱۹۶۰ میلادی پای بشر رو به ماه باز کنه تا در هدف گذاری جدید فضایی شاید بتونه شکست قبلیش از شوروی رو جبران کنه.

faza300

پروژه آپولو که مجموعه ای از ماموریت های فضایی برای قدم گذاشتن روی ماه تعریف شده بود در اون سال ها با ۴ هدف توسط ناسا برنامه ریزی شد:

  • ایجاد فناوری برای دیدار با دیگر تمدن ها در فضا
  • دستیابی به برتری در فضا برای ایالات متحده
  • انجام یک اکتشاف علمی در ماه
  • توسعه توانایی های انسانی برای کار کردن در محیط قمری

در سال ۱۹۶۲ قرار شد ماموریت آپولو توسط دو فضاپیما انجام بشه. فضاپیمای ساترن آی بی برای پرواز زمین گرد و ساترن ۵ برای پرواز قمرگرد انتخاب شدند. فضاپیما هم از سه واحد کلی تشکیل شده بود. واحد فرمان که محل اقامت خدمه و تجهیزات کنترل پرواز در اون قرار داره، واحد سرویس که منظور سیستم های پیشرانشی و سیستم های حمایتی اند و واحد قمری که قابلیت حمل ۲ نفر خدمه به سطح ماه رو داره و وظیفه ی بازگشت از سطح ماه رو هم برعهده داره.

faza600

سال ۱۹۶۷ اولین آزمایش برای فرود انسان به سطح ماه تحت عنوان آپولو۱ انجام شد، ماموریت ناموفقی که با کشته شدن ۳ خدمه ی فضاپیما برای آمریکایی ها به تجربه ی تلخی تبدیل شد.بعد از این ماجرا پرتاب انسان به فضا نزدیک به یک سال تعلیق شد و برنامه هایی که تحت عنوان آپولو۴و۵ انجام شد فضاپیماهای بدون سرنشین بودند تا صرفا عملکرد فضاپیما رو بررسی بکنند. بعد از موفقیت در این دو ماموریت، دوباره جرأت کردند که ماموریت آپولو۱ را با نام آپولو۷ تکرار کنند. این بار پرتاب به خوبی انجام شد و هر ۳ فضانور به سلامت به زمین برگشتند.

faza100

در قدم بعدی در همان سال ۱۹۶۸، پا رو فراتر گذاشتن و طی ماموریت آپولو۸  از مدار زمین خارج شدند و بعد از سفری سه روزه خودشون رو به مدار ماه رسوندند. اما طبق برنامه ریزی قرار نبود که ماه نشین عمل کند و قدم آخر یعنی فرود روی ماه رو انجام بدند. این پرتاب مثل بیشتر پرتاب های قبلی از پایگاه فضایی کندی در فلوریدا انجام شد.

در ماموریت های آپولو۹ و۱۰ نیز هدف تعیین شده یعنی گردش در مدار ماه و کسب آمادگی برای فرود با موفقیت انجام شد. نهایتا در سال۱۹۶۹ یعنی تنها چند ماه قبل از پایان دهه ۱۹۶۰ میلادی، طبق هدفی که جان کندی مشخص کرده بود، در ماموریت آپولو۱۱ با رسانه ای کردن فیلمی از راهپیمایی بروی ماه، ادعا کردند که با فرود آوردن نخستین انسان بروی سطح ماه، برنده این بار رقابت فضایی اند. این فیلم که تنها سند راستگویی آمریکایی ها بود، تا مدت ها مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت. هنوز نیز عده ای معتقدند که اگرچه آمریکا کشوری بزرگ و صاحب تکنولوژی بود اما بعد از شکست های پی در پی از شوروی در رقابت فضایی و زمان رو به اتمام تعیین شده برای فرود آمدن روی ماه، شرایطی رو به روی خود می دید که جز صحنه سازی و خیالبافی چاره ای نداشت. بعد از این ماموریت نام های نیل آرمسترانگ و باز آلدرین به عنوان نخستین انسان هایی که روی ماه فرود آمدند، به تاریخ پیوست.

faza800

faza700

پرتاب آپولوها به فضا تا آپولو۱۷ با هزینه ای بیشتر از ۲۰ میلیارد دلار ادامه پیدا کرد، که در این بین تنها آپولو۱۳ دچار سانحه شد و مجبور به بازگشت شد. ماموریت آپولو ۱۷ که در سال ۱۹۷۲ صورت گرفت، ششمین و البته آخرین سفر انسان به کره ماه تا به امروز لقب گرفته است. گفته میشه ناسا تصمیم داره تجربه سفر به ماه رو دوباره در سال۲۰۲۰ با فضاپیمای اریون۱۵ تجدید کنه.

faza900

بعد از تجربه ماهواره هایی مثل جمینی، مرکوری و آپولو طرح جدید و نوآورانه ای برای بازگشت به زمین مطرح شد. فضاپیمایی به شکل هواپیما که قابل استفاده مجدد باشد، بعد ها به سفینه های رفت و برگشتی(Space Shuttle) مشهور شدند. تا قبل از این بعد بازگشت بخش اعظمی از فضاپیما در فضا باقی می ماند و به صورت زباله فضایی رها میشد و فضانورد ها در کپسول های زیستی به زمین برمی گشتند. این طرح ابتدا به امید کاهش هزینه ها عملیاتی شد، اما نهایتا بعد از اجرا به دلیل بالا بودن هزینه های پرتاب شکست خورد.

faza1000

آمریکاهایی در بین سال های ۱۹۸۱ الی ۲۰۱۰، ۷ فروند از این شاتل ها با نام های دیسکاوری(Discovery)، چلنجر(Challenger)، کلمبیا(Columbia)، اندور(Endeavour)، آتلانتیس(Atlantis)، انترپرایز(Enterprise) و پث فایندر تولید کرد که از این تعداد شاتل پث فایندر در مرحله ساخت باقی ماند و هیچ وقت برای انجام ماموریت کامل نشد. شاتل های چلنجر و کلمبیا هم در فاجعه ای سانحه دادند و هر۷ فضانورد این دو فضاپیما(مجموعا ۱۴ نفر) کشته شدند. سه شاتل دیگر تا سال ۲۰۱۰ فعالیت کردند تا این که در همین سال ناسا اون ها رو بازنشسته کرد. این فضاپیما از سه بخش اصلی تشکیل شده است: مدارگرد، موشک های تقویت کننده(بوستر) و مخزن سوخت. توانایی عجیب این فضاپیما در حمل ۲۵ تن بار قابل تحسین بود، البته روس ها ادعا کردند که طرح بوران برای حمل ۳۵ تن بار طراحی شده بود.

faza1100

هم زمان با آمریکا، شوروی هم این طرح رو دنبال کرد. اسم شاتل روس ها بوران بود. شاتلی که مراحل تولیدش مصادف شد با فروپاشی شوروی و کسر بودجه شدید روسیه. به همین خاطر از تولید اون منصرف شدند و این طرح روس ها در حد ایده باقی موند. اگرچه عقب نشینی روس ها علی الظاهر به ضررشون تموم شد اما روس ها بعد از رصد شاتل آمریکایی و هزینه های سرسام آور اون هنگام پرتاب و موقع تعمیر و نگه داری و البته سانحه های مفتضحانه اش، از لغو طرح بوران به قدری خوشحال شدند که بابتش جشن گرفتند.

بعد از بازنشسته شدن شاتل های آمریکایی، سایوز روس ها تبدیل شد به تنها فضاپیمایی که حمل و نقل به ایستگاه فضایی رو برعهده داشت. در حال حاضر حتی آمریکایی ها هم برای رسیدن به ایستگاه فضایی از سایوز روسی استفاده می کنند.

faza1200

 

 

 


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

لطفا معادله امنیتی را وارد کنید. * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.