مصاحبه با دکتر آزاده کبریایی | هوافضای جوان

مصاحبه با دکتر آزاده کبریایی

خانم دکتر آزاده کبریایی از اساتید جوان و تنها استاد خانم دانشکده‌ی هوافضای دانشگاه صنعتی شریف هستند. با ایشون گپ و گفتی داشتیم که در ادامه میخونید.

 

  • سلام، لطفاً خودتون رو معرفی کنید و کمی در مورد خودتون و تحصیلاتتون برای ما صحبت کنید.

 

    • آزاده کبریایی هستم. اگر بخوام اطلاعاتی از خودم بدم که براتون جالب باشه، باید بگم در دوران راهنمایی دانش‌آموز بسیار درسخونی بودم! دبیرستان وارد فرزانگان شدم و با این تغییر، سبک زندگی من هم تغییر کرد و به جای درسخونی زیاد، جذب کارهای پژوهشی شدم. این دوران باعث شد دوران خوبی در دبیرستان برام رقم بخوره. این تغییر مدل باعث شد که علایق خودمو بهتر بشناسم و بدونم به چیا بیشتر علاقمندم. در دوران کنکور، اصلاً علاقه‌ای به رشته‌های مهندسی نداشتم و نمی‌خواستم مهندسی قبول شم. رشته‌ی مورد علاقه‌ام معماری بود و وقتی مکانیک شریف قبول شدم، خیلی ناراحت شدم! این از ورودم به دانشگاه بود!
    •          در دوران کارشناسی هم مثل دبیرستان، خیلی اهل درس نبودم! اما ارشد دوباره همه‌چیز رو   تغییر داد. برای ارشد دوباره شریف قبول شدم. تو این برهه بود که احساس کردم بسیار به مکانیک علاقمند شدم و این رشته رو دوست دارم! همین باعث شد سوادم تو این دوره خیلی افزایش پیدا کنه. اما باز هم فکر نمی‌کردم آدم آکادمیکی باشم و دکترا و بعدش استاد دانشگاهی به ذهنم خطور نمی‌کرد! شاید بشه برای دکترا خوندنم اسم اتفاق رو گذاشت، ولی به هر حال من وارد مقطع دکتری شدم و با همون احساس خوبی که در ارشد به وجود اومده بود، ترم اول خوبی رو پشت سر گذاشتم. (در کل همیشه آدمی بودم که دوست داشتم باعث پیشرفت علم بشم و از اینکه تو دکترا داشتم از کثرت و چندشاخگی به یه وحدت فکری می‌رسیدم احساس خوبی داشتم) بعد از امتحان جامع بود که با چند دانشجوی دیگر آشنا شدم که می‌خواستند تو مسابقه‌ی طراحی و ساخت زیردریایی شرکت کنن، ولی برای شرکت تو این مسابقه باید یه دانشجوی دکترا همراهیشون می‌کرد. من علی رغم اینکه کار طراحی نکرده بودم و بیشتر کارای محاسباتی کرده بودم، به خاطر اصرار اونا همراهشون شدم. خیلی گروه خوبی بودن و باعث شد دو سه سال همراهی با اون تیم، خاطرات خیلی خوبی برام بسازه. همین همکاری باعث شد که فیلد طراحی و ساخت علاقمند بشم و جذب این بخش بشم. من دانشجوی سیالات بودم، اما همین همکاری باعث شد بسیار به بخش کنترل هم علاقمند شم. خلاصه چند سالی هم به این منوال گذشت و سرگرم همکاری با هم و کسب تجربه‌های جدید و شرکت در مسابقه‌های مختلف بودیم. دکترا هم تموم شد. معلم بودن پدر و مادرم و علاقشون به ادامه‌ی این راه توسط فرزندانشون باعث شد به سمت استاد دانشگاهی سوق پیدا کنم، گرچه حتی آخر دکترا هم فکر نمی‌کردم این شغل رو بخوام انتخاب کنم. بعد درخواست استادی دادم به چند دانشگاه و تو دانشکده‌ی هوافضا مشغول به تدریس شدم.
  • با این حساب تمام تحصیلاتتون در حوزه‌ی مکانیک بوده؟

 

    • بله، کارشناسی و ارشد و دکتری مکانیک بودم، گرایش تبدیل انرژی و بعد از اون سیالات. البته توی لیسانس درس‌های گرایش جامدات هم خیلی گذرانده ام، در دوران دکترا هم به خاطر علاقه‌ام به کنترل، به عنوان مستمع آزاد در کلاس‌های کنترلی زیادی شرکت کردم.
  • فعالیت‌های آکادمیک خودتون رو از چه سالی شروع کردین؟

 

    • من تجربه‌ی تدریس نداشتم، بهمن ۹۱ به عنوان استاد مدعو وارد دانشکده‌ی هوافضا شدم و بعد از اون هم شهریور ۹۲ حکم رسمی برام زده شد. در گرایش پیشرانش رشته‌ی هوافضا.
  • فعالیتی در پروژه‌های صنعتی داشته‌اید؟ برامون کمی توضیح بدین.

 

    • اگر صرفاً مرحله‌ی ساخت رو فعالیت صنعتی در نظر بگیریم، خب در همان مسابقاتی که گفتم، دوبار ایده‌هامون منجر به ساخت شد. گرچه به خاطر ضعف دانشجویان شریفی در مسائل عملی (برعکس قوتشون تو بخش تئوری) کمی کارامون ضعیف بودن.     الان درگیر پروژه‌ی دیگه‌ای تو توگا هستم. در ایران ما قادر به ساخت محفظه احتراق نیستیم و تمامی محفظه احتراق‌های موجود در ایران وارداتی هستند. برای همین توگا تصمیم گرفته یک پروژه تعریف کنه و یه test stand محفظه احتراق بسازه، تا دانش در مورد محفظه احتراق بالاتر بره. من در بخش «سنسورینگ» این پروژه هستم.
    •        اما بعد از اتمام تحصیلاتم قبل از ورودم به دانشگاه، در «توگا» مشغول به کار شدم. پروژه‌ای برای عکس‌برداری از قطره‌های انژکتور تعریف شده بود. دستگاه خارجی این کار، تقریبا یک میلیارد و نیم هزینه داشت، برای همین هیچ جای ایران از این تکنولوژی استفاده نمی‌شد. این پروژه قرار بود مشابه بومی این دستگاه رو تولید کنه. من ۱سال و نیم وقت داشتم برای ارائه‌ی طرح برای این دستگاه. پروپوزال طرح رو آماده کردم و بعد با همکاری یکی از دوستان برقی همون تیم مسابقات، تصمیم به ساخت این دستگاه گرفتیم و موفق شدیم اولین دستگاه را در ایران بسازیم. بعد از اون البته یک نمونه دیگر از اون دستگاه ساخته شد. میشه گفت ما جزو کسانی بودیم که فتح بابی برای استفاده از تکنولوژی عکس‌برداری پرسرعت از پدیده‌های پرسرعت در ایران بودیم.
  • مهندسی هوافضا و مهندسی مکانیک رو تا چه حد به هم نزدیک می‌دونید؟

 

    • به نظر من بسیار به هم نزدیکند. تفاوتشان در این است که دید مکانیک دید عمومی‌تر و همه جانبه‌تری است، برخلاف هوافضا که دید عملی و تخصصی‌تری رو دنبال می‌کنه. این از همون ابتدای دوران کارشناسی نمود داره. شاید بشه گفت این به خاطر اینه که هوافضا در لبه‌ی تکنولوژی قرار داره و خیلی نمیشه با نگاه کلی تو این رشته کاری از پیش برد و نیاز داره در این حد به مباحث ریز و تخصصی وارد بشه. اما خب این باعث میشه مکانیکی ها یه دید کلی از همه چیز داشته باشن. البته همین باعث شده بعضی بخش‌های تخصصی هوافضا قوی‌تر باشد. من به شخصه تمام واحدهای مربوط به پیشرانش تحصیلات تکمیلی‌ام را در دانشکده‌ی هوافضا گذراندم.
  • شرایط کاری و تحصیلی هوافضا رو در مقایسه با مکانیک چطوری ارزیابی می‌کنید؟

 

    • در مورد شرایط کاری همون نکته‌ای که گفتم دوباره مهم میشه. در واقع برای موقعیت‌های شغلی داخل ایران، دید کلی کارسازتره و کارفرما ترجیح میده افرادی با دید کلی رو استخدام کنه که بتونن از بخش‌های بیشتری سردربیارن، برای همین تو زمینه‌های شغلی مکانیک از اقبال بیشتری برخورداره. معمولاً همین باعث میشه انتخاب مکانیک برای تحصیل هم بالاتر باشه، مگر اینکه علاقه‌ی شدید به پرواز و هواپیما و فضا و امثالهم باعث شه هوافضا به عنوان رشته‌ی تحصیلی از مکانیک پیشی بگیره. یعنی این دید تخصصی و ریزشده‌ی هوافضا باعث میشه بازار شغلی رو محدود کنه.
    •      این رو هم بگم که به نظر من هوافضایی‌ها در بخش پیشرانش که ازش اطلاع دارم بسیار توانمندند و میتونن در شغل‌های غیرهوافضایی مثل نیروگاه‌ها یا حتی کارهای نفتی فعالیت خوبی داشته باشن.
  • در مورد فعالیت‌های خانوم‌ها در این رشته چه نظری دارین؟ چه محدودیت‌هایی هست؟ چه بخش‌هایی برای فعالیت راحت خانوم‌ها وجود داره؟

 

    • ببینید در این رشته، این محدودیت‌ها وجود دارد، اما به خود فرد و موقعیت اون بسیار ربط دارد! من دارم از دید یک استاد دانشگاه حرف می‌زنم. من بعد از استاد شدن، هیچ مشکل یا محدودیتی به خاطر خانوم بودن حس نکردم. ممکنه فردی خودش حساس باشه که نخواد تو محیطی مردونه فعالیت داشته باشه، اما محدودیت‌های اجباری برای من الان وجود نداره. در واقع میتونم اینجوری بگم، چون خیلی از زمینه‌های شغلی این رشته، در حوزه‌های نظامی است، به تبع اون محدودیت‌هایی برای استخدام و فعالیت خانوم‌ها به وجود میاد. اما همین مراکز هم وقتی خانومی مثلا با دکترا و دانش عالی باشه، راحت می‌پذیرنش. در واقع اگر خانومی نخواد تا آخر ادامه بده، در بعضی جاها برای استخدام به مشکل قراره بخوره. (در بخش‌های نظامی). در بخش‌های غیرنظامی ولی هیچ فرقی وجود نداره. اتفاقا خانوم‌ها به خاطر خصوصیات خاص خودشون مثل تعهد بیشتر و بی دردسریشون، شرکت‌های خصوصی علاقمندند بیشتر نیروی کار خانوم استخدام کنن.
  • مخاطب سایت ما بیشتر دانش‌آموزان دبیرستانی هستند. به عنوان سوال آخر، به نظر شما این عزیزان، برای انتخاب رشته (چه در دبیرستان و چه برای دانشگاه) باید فقط علاقه رو مورد توجه قرار بدن یا مسائل مهم دیگه‌ای هم وجود داره؟

 

    • به نظرم استعداد مقوله‌ی بسیار مهمیه، یعنی حتماً باید در کنار علاقه، استعداد هم مورد توجه قرار داده بشه. من به وضوح استعداد مهندسی بالایی داشتم، اما علاقم کم بود. اما کم کم علاقمند شدم. الان می‌بینم اتفاقاً موضوعات معماری اصلا برایم جذاب نیست و راضیم نمیکنن. به نظرم علاقه پارامتر مهمیه، ولی مسائل مهم دیگه‌ای هم مثل استعداد وجود داره که نباید ازشون غافل شد. من معتقدم هر رشته‌ای به شرط اینکه آدم توش استعداد داشته باشه، اونقدر مباحث جالب داره که بتونه فرد رو علاقمند کنه. البته این رو هم بگم که به نظر من وقتی نیت خیر باشه، خدا خودش راه درست رو جلو پای آدم میذاره.
  • ممنون از وقتی که در اختیارمون گذاشتین.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

لطفا معادله امنیتی را وارد کنید. * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.