علی دهکردی | هوافضای جوان

احمد کشوری

 احمد در تیر ماه سال ۱۳۳۲ در فیروزکوه به دنیا اومد. دوران ابتدایی و راهنمایی خودش رو تو شهرستان‌های ک‍ی‍‍اک‍لا و س‍رپ‍ل‌ ت‍‍الار گذروند و برای دبیرستان هم به بابل رفت. علاوه بر درس و مدرسه، به خاطر استعدادش فعالیت‌های دیگه‌ای تو زمینه‌های ورزشی و هنری داشت و تو مسابقاتی که تو این رشته‌ها برگزار می‌شد شرکت می‌کرد.

ادامه نوشته

نمایشگاه صنایع هوایی و فضایی تهران ۹۵

هفتمین نمایشگاه بین المللی صنایع هوایی و فضایی تهران در محل نمایشگاهی برج میلاد فعالیت خودش رو از ۴ آبان به مدت سه روز شروع کرد. برخلاف انتظار محل نمایشگاه امسال که گفته می شد فرودگاه بین المللی امام خمینی (ره) هست، چند روز مونده به شروع نمایشگاه تغییر کرد. دبیرخونه نمایشگاه هم مناسب نبودن زیرساخت های لازم در فرودگاه رو دلیل این تغییر اعلام کرد.

ادامه نوشته

کاوشگر فضایی (درس یازدهم)

بعد از معرفی کاوشگرها به عنوان یکی از محصولات هوافضایی و انواع ماموریت هاشون در درس قبل، قرار شد تو این جلسه بیشتر از کاوشگرهایی براتون بگیم که سفر هیجان انگیز به مریخ و مشتری و مابقی سیاره های بیرونی منظومه شمسی داشته اند. ادامه نوشته

کاوشگرهای تحقیقاتی داخل منظومه شمسی(درس دهم)

از درس پیش کمی روند درس ها عوض شد و تو این درس های پایانی می خواهیم به صورت دسته بندی شده درباره انواع ماهواره ها صحبت کنیم و عملکرد مدل های مختلف ماهواره ها رو بهتون معرفی کنیم. به طورکلی یادتون باشه در مورد محصولاتی صحبت می کنیم که با اهداف متفاوت از زمین به فضا پرتاب می شوند. این جلسه نوبت به یکی از پرکاربردترین این ماهواره ها یعنی کاوشگرها می رسه.

به صورت کلی توی سه بخش تلاش میشه تا اولا با تعریف این دسته از محصولات فضایی و کاربری شون آشنا بشید، در قسمت بعد در مورد انواع ماموریت ها و مدل های این کاوشگرها صحبت خواهد شد، در نهایت هم یه سری از معروف ترین کاوشگرها براتون معرفی میشه.

کاوشگرها ماهواره های بدون سرنشینی هستند که معمولا برای انجام تحقیقات و جمع آوری اطلاعات به فضا پرتاب می شوند. میشه ادعا کرد که عمده هدف این کاوشگرها همونطور که از اسمشون پیداست فعالیت علمی-تحقیقاتی بر روی سیاره ها و به طورکلی اقمار منظومه شمسی هست و کارکرد دیگه ای ندارند. به عبارت دیگه فاش کردن راز سیاره های منظومه شمسی مهم ترین دلیل ساخت و پرتاب این نوع از ماهواره هاست.

prob2

کاوشگرها رو میشه به دو دسته مختلف دسته بندی کرد. دسته ای از کاوشگرها برای فرود روی سطح سیاره مورد بررسی طراحی می شوند و دسته ای تنها ماموریت دارند خودشون رو در مدار سیاره هدف قرار بدهند و عملیات تحقیقاتی خودشون رو از بالا انجام بدهند. با وجود این دسته بندی، مجموعه از تجهیزات معمولا در همه کاوشگرها یکسان هست.

prob8

تجهیزات ارتباطی برای برقراری تبادل اطلاعات با مرکز زمینی ماهواره، تجهیزات تعیین و کنترل وضعیت برای ناوبری در فضا، تجهیزات کاوش مانند دوربین نقشه برداری برای بررسی و اکتشاف  و تجهیزات تامین انرژی از جمله این ها هستند. مسلما کاوشگرهایی که توانایی فرود بر روی سطح سیاره رو دارند، بیشتر مجهزند. مثلا برای بررسی ساختار شیمیایی خاک و ذرات موجود در سیاره از اون جایی که امکان انتقال نمونه آزمایش به زمین نیست، نیاز به اسنکرهایی است که بعد از ارزیابی نمونه، اطلاعات رو به زمین مخابره کنه.

prob4

ساخت و پرتاب کاوشگرها هم زمان با شروع جنگ سرد آغاز شد و ماه به دلیل نزدیکی به زمین اولین هدف کاوشگرهای فضایی شد. کاوشگر روسی Luna1 نتونست ماموریت خودش را کامل انجام بده و در ادامه Luna2 در مسیر فرود روی سطح ماه دچار سانحه میشه. اما در نهایت Luna3 تونست خودش رو در مدار ماه گرد قرار بده و از سمت دیگر ماه که از زمین قابل رویت نیست عکس بگیره. پروژه Luna که از سال ۱۹۵۹ شروع شده بود، به همین جا ختم نشد و تا سال ۱۹۷۶ با ماموریت های مختلف ادامه پیدا کرد.

Luna 3 was a Soviet spacecraft launched in 1959, the third space probe to be sent to the neighborhood of the moon

در ادامه سیاره هایی بسیار داغ زهره و عطارد هم هدف این کاوشگرها شدند. این بار هم روس ها پیش قدم شدند و کاوشگر venera  فعالیت خودش رو روی زهره از سال۱۹۶۲ شروع کرد. اما هر بار در مسیر رسیدن به سیاره زهره مشکلی مانع از کامل شدن ماموریت میشد تا نهایتا در چهارمین تجربه، یعنی venera 4، در سال ۱۹۶۷ برای اولین بار وارد جو سنگین و متراکم این سیاره شد و فقط تونست ۵۳ دقیقه فشار و دمای بالای زهره رو تحمل کنه، اما همین زمان برای مخابره اطلاعات جمع آوری شده به زمین کافی بود.

prob6

پروژه venera تا شانزدهمین کاوشگر هم  ادامه پیدا کرد. در هفتمین تلاش، کاوشگر اطلاعاتی از سطح سیاره زهره به زمین مخابره کرد و در سال ۱۹۸۱، مدل های ۱۳ و ۱۴ خاکش رو  بررسی کردند. در سال ۱۹۸۳ که آخرین مدل این کاوشگر فرستاده شد، با استفاده از تجهیزات راداری که داشت تونست از مدار قطبی سیاره زهره نقشه برداری کنه. بررسی به روی زهره با پروژه mazlan آمریکایی ها تکمیل شد و دقیق ترین عکس های مربوط به زهره با این کاوشگر گرفته شده است.

prob7

سیاره عطارد هم به عنوان نزدیک ترین سیاره به خورشید از این کاوشگرها بی نصیب نموند و ناسا پروژه ای به نام marine تعریف کرد تا طی اون سیاره های عطارد، زهره و مریخ رو بررسی کنه. نهایتا در marine 10 نوبت به بررسی عطارد رسید. این برای اولین بار بود که فضاپیمایی برای تحقیق به سمت عطارد فرستاده میشه. با کمک تجهیزات عکس برداری که داشت، عکس های مربوط به سیاره عطارد رو به زمین ارسال کرد. این پروژه در سال ۱۹۷۳ انجام شد و دو سال بعد ارتباط با اون قطع شد اما گفته میشه هنوز در مداری به دور خورشید در حال گردش است.

prob1

در درس بعدی بیشتر در مورد کاوشگرها و ماموریت های اون ها صحبت خواهد شد و کاوشگرهایی که به سمت خارج منظومه شمسی حرکت کرده اند و در مسیرشون مریخ، مشتری و زحل رو بررسی کردند رو معرفی می کنیم.

هفته نامه هوانوردی(Aviation week)

هفته نامه هوانوردی(Aviation week)

هفته نامه هوانوردی بدون اغراق معروف ترین سرویس رسانه ای تو حوزه هوانوردی تو دنیاست که هم پایگاه داده ی خیلی قوی ای داره و هم مجموعه یکپارچه ای از آخرین اخبار رو در اختیار خواننده ها قرار می ده. با در اختیار داشتن بیشتر از ۵۰ نویسنده در سراسر دنیا، خدمات مختلفی از تولید خبر تا مقاله های تحلیلی و حتی برگزاری نمایشگاه هوایی رو انجام میده. به همین خاطر هم برنده جایزه نشریات آنلاین شده.

ادامه نوشته

ایستگاه های فضایی(درس نهم)

به طور کلی تو درس های قبلی سعی کردیم توجه شما رو بیشتر به فضای بالاسرتون جلب کنیم و از خواص فیزیکیش تا نحوه تعامل بشر با این پدیده براتون بگیم. حالا از این درس به بعد یکمی براتون از تجیهزات و تکنولوژی هایی میگیم که ساخت دست بشر اند و برای انجام ماموریت های مختلف با اهداف مختلف به فضا سر زدند.

یکی از این مصنوعات که هر از چندگاهی تو رسانه ها خبری هم میشه ایستگاه های فضایی اند. تو این درس سعی می کنیم اولا تعریف علمی از ایستگاه های فضایی ارائه کنیم و از نقش و عملکرد ایستگاه های فضایی براتون بگیم. بعد در مورد تاریخچه ی کشورهایی که به تکنولوژی ساخت و بهره برداری از اون رسیده اند و این محصول رو تولید کردند، صحبت می کنیم. درنهایت هم ایستگاه فضایی بین المللی رو معرفی می کنیم.

The Soyuz TMA-16M spacecraft is seen as it launches to the International Space Station with Expedition 43 NASA Astronaut Scott Kelly, Russian Cosmonauts Mikhail Kornienko, and Gennady Padalka of the Russian Federal Space Agency (Roscosmos) onboard Saturday, March 28, 2015, Kazakh time (March 27 Eastern time) from the Baikonur Cosmodrome in Kazakhstan. As the one-year crew, Kelly and Kornienko will return to Earth on Soyuz TMA-18M in March 2016. Photo Credit (NASA/Bill Ingalls)

  • تعریف ،نقش و عملکرد ایستگاه های فضایی:

سازه ای فضایی که در مدار نزدیک به زمین(مدار لئو) در ارتفاع ۵۰۰ و۳۰۰ کیلومتر، حرکت می کنه و قابلیت تامین شرایط زندگی میان مدت(چند هفته تا چند ماه) برای انسان رو داره، ایستگاه فضایی گفته می شه. لازم به ذکر هست که این ایستگاه ها تجهیزات پیشرانشی برای کنترل وضعیت خودش در فضا رو داره اما امکان فرود آوردن انسان روی زمین رو نداره.

در مورد هدف طراحی، تولید و پرتاب این ماشین به فضا نظرات مختلفی وجود داره که از جمله این نظرات گفته میشه:

  1. آزمایشگاه فضایی:

علی رغم وجود تکنولوژی های پیشرفته، ساخت آزمایشگاهی که بتواند شرایط فضا را در زمین ایجاد کند تقریبا محال هست، بنابراین در صورت احداث آزمایشگاه فضایی انجام آزمایش هایی که نیاز به شرایط فیزیکی متفاوتی داره می تونه در بستری غیر از زمین انجام بشه.

1012

امروزه آزمایشگاه هایی هستند که برای مدت کوتاه ۲۵ ثانیه می تونند شرایط به اصطلاح بی وزنی رو ایجاد کنند ولی برای یک بازه بلند مدت (مثلا یک ماهه یا بیشتر)این امکان هنوز وجود نداره.گفته میشه این عمده ترین دلیل پرتاب ایستگاه های فضایی به فضا است.

  1. رصد دائمی زمین و منظومه شمسی

ایستگاه فضایی به علت اشرافی که به سطح زمین داره امکان انجام مطالعات آماری بلند مدت رو فراهم میکنه، مطالعاتی که می تونه درمورد موضوع های مختلفی باشه، مثل تغییرات آب و هوایی زمین، تغییرات پوشش گیاهی و تغییرات دمایی و سطح آب های آزاد و…

  1. ارائه خدمات تعمیر و نگهداری

با توجه به طولانی بودن ماموریت در فضا و دوری از امکانات زمینی در صورتی که برای یک سامانه فضایی مشکلی پیش بیاد، فضانوردان آموزشهای حداقلی برای تعمیر سیستم ها دیده اند تا بعد از انجام تعمیر به ماموریت برگرده…..

1014

  1. مونتاژ سازه های بزرگ فضایی

در مواردی ترجیح داده می شود به جای ارسال یکپارچه سامانه فضایی با یک ماهواره بر بزرگ، قطعات قابل مونتاژ  طی چند مرحله با ماهواره بر های کوچک  پرتاب بشوند و عملیات مونتاژ در ایستگاه فضایی صورت بگیره.

مثلا همین اتفاق یعنی مونتاژ برای خود ایستگاه فضایی اتفاق افتاد. تو فیلم زیر با هم مراحل مونتاژ بزرگترین سازه فضایی رو می بینیم:

  • انواع ایستگاه های فضایی در دنیا:

همونطور که تو درس های قبلی با هم دیده بودیم، تا اواخر دهه ۱۹۸۰ آمریکا و شوروی قدرت های بزرگ فضایی در دنیا بودند و تا قبل از پایان این دهه یعنی در جریان جنگ سرد هم آمریکاوهم شوروی ایستگاه های خودشون  رو به فضا پرتاب کردند. شوروی اولین ایستگاه فضایی اش رو به نام سالیوت در سال ۱۹۷۱ به فضا پرتاب کرد. در ادامه شوروی نسل دوم و سوم ایستگاه هاش یعنی آلماز و میر رو به فضا فرستاد. طی همین سال ها آمریکا نسل اول و دوم پروژه ی اسکای لب رو به فضا پرتاب کرد و پروژه های آزادی رو شروع کرد که به دلیل بحران مالی مثل پروژه میر-۲ شوروی در سال ۱۹۹۰ متوقف شد.

لازم به ذکر هست که اولین ایده های مربوط به ایستگاه فضایی، متعلق به دانشمندان آلمانی است که در طول جنگ جهانی به دنبال تولید سلاحی بودند که حرکت مداری داشته باشه و با انرژی خورشید شلیک کنه . آلمانی ها به این تئوری مفهومی تفنگ خورشیدی گفتند.

پایان جنگ سرد بهانه خوبی بود تا این دو کشور به کمک هم بتونن پروژه های نیمه کاره ی میر۲ و آزادی رو تموم کنند. در سال ۱۹۹۳ توافق نهایی برای ساخت ایستگاه فضایی مشترک انجام شد و کشورهای اتحادیه اروپا و ژاپن هم که تا حالا چنین پروژه ای تجربه نکرده بودند، خودشون رو به لیست کشورهای همکار اضافه کردند. به این ترتیب هزینه این پروژه بین اعضا توزیع شد و روند آماده سازی بخش های مختلف ایستگاه سرعت گرفت. بعدها کشورهایی مثل کانادا، برزیل و چین نیزبه روند پروژه اضافه شدند.

در سال ۲۰۱۱ بود که اولین ایستگاه کاملا چینی به نام تیاگنگ به فضا پرتاب شد. قسمت بدون سرنشین عملکرد موفقیت آمیزی داشت و اتصالات بخش های مختلفش به صورت خودکار انجام شد. درسال های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ شنزو ۹و ۱۰ بخش های سرنشین دار را برای اتصال به مدار برد. انتظار می ره تا سال ۲۰۳۰ برزگترین ایستگاه فضایی دنیا متعلق به چینی ها باشه.

1016

  • ایستگاه فضایی بین المللی:

بخش مرکزی ایستگاه فضایی بین المللی در سال ۱۹۹۸ به فضا پرتاب شد. این پروژه از دو بخش اصلی تشکیل شده . بخش مداری به روسیه و بخش عملیاتی به آمریکا سپرده شده است. تا به حال ۱۲ بخش دیگه توسط کشور مختلف  به این مجموعه اضافه شده و ایستگاه فضایی بین المللی امروز رو تشکیل داده است.

سیستم های حیاتی ایستگاه های فضایی به شرح زیر اند:

۱- منبع نیرو

تامین نیروی الکتریکی تقریبا مهم ترین دغدغه ای هست که ایستگاه فضایی با اون سروکار داره، چون بخش عمده ای از تجهیزات فنی و حتی حیاتی مصرف کننده برق اند. صفحات خورشیدی که به ایستگاه فضایی متصل شده اند، منبع اصلی تامین انرژی ایستگاه فضایی هست.

1018

۲- پشتیبانی حیات

تامین آب، فشارهوای مناسب، اکسیژن کافی و اطفا حریق برای ایجاد شرایط زندگی برای فضانوردها الزامی هست و توسط زیر سیستم های کنترل محیط و شرایط حیات انجام میشه. درکنار مواردی که گفته شد، طراحی داخلی ایستگاه فضایی جوری هست که امینت و راحتی رو برای فضانورد ها تضمین می کنه.

۳- کنترل جهت

همونطور که می دونید تو فضا نیروهای مختلفی و حتی مقطعی از اجسام به ایستگاه فضایی وارد میشه، مثلا در مدتی که طوفان خورشیدی رخ میده ممکنه ایستگاه فضایی رو از وضعیت خودش خارج کنه که در صورت این سیستم فعال میشه و وضعیت رو اصلاح می کنه. آبان سال ۱۳۹۴، جشن پانزده سالگی ایستگاه فضایی گرفته شد و این یعنی که این سیستم در کنار بقیه سیستم ها کارش رو درست انجام داده.

۴-کنترل ارتفاع

با وجود جاذبه غالب زمین در مدار های سطح پایین، ایستگاه فضایی هر روز به زمین نزدیک تر میشه و بناراین ارتفاعش کم میشه و اگر سیستمی جلو این روند رو نگیره، ایستگاه فضایی بعد از مدتی حرکت مداری به سمت زمین سقوط می کنه. سیستم کنترل ارتفاع از وظیفه داره هر لحظه ارتفاع ایستگاه رو برآورد کنه و در صورتی که کاهش ارتفاع رو تشخیص بده با کمک عملگرهایی که داره وضعیت ارتفاعی خودش رو تنظیم کنه.

از اونجایی که ایستگاه فضایی بین المللی مثل سایر ایستگاه های فضایی امکان جابه جایی بار، محموله یا انسان رو نداره، نیاز به تجیهزات  پشتیبانی داره بنابراین ماهواره برهایی مثل سایوز، پروگرس اچ-۲، دراگن و سیگنوس این قبیل خدمات رو به ایستگاه می دهند. تا قبل از سال ۲۰۱۱ شاتل هم به سایوز در انتقال فضانوردان به ایستگاه کمک می کرد که بازنشسته شد.

به کادریا گروهی که در هر ماموریت به ایستگاه فضایی فرستاده میشه “اکسپندیشن” گفته میشه. از اون جایی که این تیم قراره مدت طولانی در کنار هم زندگی کنند، آزمایشات روانی متفاوتی روی اون ها انجام میشه تا صد درصد تضمین کنه که این تیم می تونه بدون مشکل با هم همکاری کنند.چون شما می دونید هر بار ارسال انسان به ایستگاه فضایی بیشتر از ۵۰ میلیون دلار هزینه برمیداره و تفاوت سلیقه ی اعضای گروه دلیلی مناسبی برای لغو ماموریت نیست.

1017

به علاوه کار گروهی بسیار اهمیت داره بنابراین سعی میشه ، اعضای گروه در توانایی ها مکمل همدیگه باشند. تاحالا ۵۴ اکسپندیشن فرستاده شده که به کمک لینک می تونید اطلاعات مربوط به هرکدوم از اون ها رو مطالعه کنید.

جالبه بدونید تقریبا به اندازه پروژه هایی که اجرایی شده، پروژه های لغو شده تو این صنعت وجود داره، بنابراین علی رغم گمانه زنی های مختلف در مورد آینده ایستگاه های فضایی خیلی نمیشه به واقعی شدنشون دل بست.

توپولوف-۲۲(Tu-22)

توپولوف-۲۲(Tu-22)

توپولوف ۲۲ که ناتو اون رو با نام بلایندر می شناسه اولین بمب افکن ما فوق صوت تولید شده توسط روس ها بود. کارخانه توپولوف بعد از تجربه Tu-16 ، به دنبال طراحی جنگنده بمب افکن بلند بردی بود که علاوه بر ویژگی های Tu-16  بتونه با سرعت بالای صوت پرواز کنه. بعد از ۳۰ سال خدمت و تولید ۳۱۱ فروند از اون دردهه ۱۹۹۰ بازنشسته شد.

ادامه نوشته

سوخو-۲۷

سوخو-۲۷

 

سوخو-۲۷ معرف به “فلانکر Flanker” جنگنده ای دو موتوره با توانایی مانورپذیری بالا . دلیل اصلی سفارش این پرنده توسط ارتش روسیه به شرکت سوخو، تولید جنگنده ای با مشخصاتی قابل رقابت با جنگنده های نسل ۴ ام آمریکایی به خصوص اف-۱۴ و اف-۱۵ بود. ویژگی های برجسته این هواپیما عبارتند از: برد عملیاتی قابل توجه( ۳۵۳۰ کیلومتر) ، قابلیت حمل مهمات سنگین، سیستم اویونیک پیچیده (البته در زمان خودش) و مانورپذیری بالا.

ادامه نوشته

آزمایش با هواپیما

بعد از تولید یک محصول هوافضایی، معمولا عملکرد اون رو با آزمایش های متعدد بررسی می کنند تا ببینند محصول تولید شده آیا می تونه انتظارات رو برآورده کنه یا تمامی انتظارات در حد محاسبات باقی مونده. برای بعضی از مجصولات مثل موتور و رادار های موقعیت یاب و محیط سنج علاوه بر آزمایش های زمینی لازم است که در شرایط واقعی پرواز هم توانایی خودشون رو ثابت کنند. از این دسته هواپیما با عنوان “هواپیماهای بستر آزمایش” یاد میشه و به جای صندلی مسافرین داخل کابین از کامپیوترهایی پرشده که قرار عملکرد لحظه به لحظه ی محصول رو ثبت و بررسی کنند.

فیلم زیر مربوط به یکی از این هواپیماهاست:

ارسال انسان به فضا(درس هشتم)

تو درس قبلی، بحث ارسال انسان به فضا رو شروع کردیم اما چون بحث دامنه داری بود، ناچارشدیم ادامه اون رو تو این درس با هم پیگیری کنیم. با هم دیدیم که بعد از پرتاب اولین انسان به فضا توسط شوروی آمریکا با اعمال سیاستی هنرمندامنه، هدف رقابت فضایی رو از پرتاب اولین انسان به فضا، به قدم گذاشتن اولین انسان رو ماه تغییر داد و به دنیا متعهد شد که قبل از تموم شدن دهه ۱۹۶۰ میلادی پای بشر رو به ماه باز کنه تا در هدف گذاری جدید فضایی شاید بتونه شکست قبلیش از شوروی رو جبران کنه.

faza300

پروژه آپولو که مجموعه ای از ماموریت های فضایی برای قدم گذاشتن روی ماه تعریف شده بود در اون سال ها با ۴ هدف توسط ناسا برنامه ریزی شد:

  • ایجاد فناوری برای دیدار با دیگر تمدن ها در فضا
  • دستیابی به برتری در فضا برای ایالات متحده
  • انجام یک اکتشاف علمی در ماه
  • توسعه توانایی های انسانی برای کار کردن در محیط قمری

در سال ۱۹۶۲ قرار شد ماموریت آپولو توسط دو فضاپیما انجام بشه. فضاپیمای ساترن آی بی برای پرواز زمین گرد و ساترن ۵ برای پرواز قمرگرد انتخاب شدند. فضاپیما هم از سه واحد کلی تشکیل شده بود. واحد فرمان که محل اقامت خدمه و تجهیزات کنترل پرواز در اون قرار داره، واحد سرویس که منظور سیستم های پیشرانشی و سیستم های حمایتی اند و واحد قمری که قابلیت حمل ۲ نفر خدمه به سطح ماه رو داره و وظیفه ی بازگشت از سطح ماه رو هم برعهده داره.

faza600

سال ۱۹۶۷ اولین آزمایش برای فرود انسان به سطح ماه تحت عنوان آپولو۱ انجام شد، ماموریت ناموفقی که با کشته شدن ۳ خدمه ی فضاپیما برای آمریکایی ها به تجربه ی تلخی تبدیل شد.بعد از این ماجرا پرتاب انسان به فضا نزدیک به یک سال تعلیق شد و برنامه هایی که تحت عنوان آپولو۴و۵ انجام شد فضاپیماهای بدون سرنشین بودند تا صرفا عملکرد فضاپیما رو بررسی بکنند. بعد از موفقیت در این دو ماموریت، دوباره جرأت کردند که ماموریت آپولو۱ را با نام آپولو۷ تکرار کنند. این بار پرتاب به خوبی انجام شد و هر ۳ فضانور به سلامت به زمین برگشتند.

faza100

در قدم بعدی در همان سال ۱۹۶۸، پا رو فراتر گذاشتن و طی ماموریت آپولو۸  از مدار زمین خارج شدند و بعد از سفری سه روزه خودشون رو به مدار ماه رسوندند. اما طبق برنامه ریزی قرار نبود که ماه نشین عمل کند و قدم آخر یعنی فرود روی ماه رو انجام بدند. این پرتاب مثل بیشتر پرتاب های قبلی از پایگاه فضایی کندی در فلوریدا انجام شد.

در ماموریت های آپولو۹ و۱۰ نیز هدف تعیین شده یعنی گردش در مدار ماه و کسب آمادگی برای فرود با موفقیت انجام شد. نهایتا در سال۱۹۶۹ یعنی تنها چند ماه قبل از پایان دهه ۱۹۶۰ میلادی، طبق هدفی که جان کندی مشخص کرده بود، در ماموریت آپولو۱۱ با رسانه ای کردن فیلمی از راهپیمایی بروی ماه، ادعا کردند که با فرود آوردن نخستین انسان بروی سطح ماه، برنده این بار رقابت فضایی اند. این فیلم که تنها سند راستگویی آمریکایی ها بود، تا مدت ها مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت. هنوز نیز عده ای معتقدند که اگرچه آمریکا کشوری بزرگ و صاحب تکنولوژی بود اما بعد از شکست های پی در پی از شوروی در رقابت فضایی و زمان رو به اتمام تعیین شده برای فرود آمدن روی ماه، شرایطی رو به روی خود می دید که جز صحنه سازی و خیالبافی چاره ای نداشت. بعد از این ماموریت نام های نیل آرمسترانگ و باز آلدرین به عنوان نخستین انسان هایی که روی ماه فرود آمدند، به تاریخ پیوست.

faza800

faza700

پرتاب آپولوها به فضا تا آپولو۱۷ با هزینه ای بیشتر از ۲۰ میلیارد دلار ادامه پیدا کرد، که در این بین تنها آپولو۱۳ دچار سانحه شد و مجبور به بازگشت شد. ماموریت آپولو ۱۷ که در سال ۱۹۷۲ صورت گرفت، ششمین و البته آخرین سفر انسان به کره ماه تا به امروز لقب گرفته است. گفته میشه ناسا تصمیم داره تجربه سفر به ماه رو دوباره در سال۲۰۲۰ با فضاپیمای اریون۱۵ تجدید کنه.

faza900

بعد از تجربه ماهواره هایی مثل جمینی، مرکوری و آپولو طرح جدید و نوآورانه ای برای بازگشت به زمین مطرح شد. فضاپیمایی به شکل هواپیما که قابل استفاده مجدد باشد، بعد ها به سفینه های رفت و برگشتی(Space Shuttle) مشهور شدند. تا قبل از این بعد بازگشت بخش اعظمی از فضاپیما در فضا باقی می ماند و به صورت زباله فضایی رها میشد و فضانورد ها در کپسول های زیستی به زمین برمی گشتند. این طرح ابتدا به امید کاهش هزینه ها عملیاتی شد، اما نهایتا بعد از اجرا به دلیل بالا بودن هزینه های پرتاب شکست خورد.

faza1000

آمریکاهایی در بین سال های ۱۹۸۱ الی ۲۰۱۰، ۷ فروند از این شاتل ها با نام های دیسکاوری(Discovery)، چلنجر(Challenger)، کلمبیا(Columbia)، اندور(Endeavour)، آتلانتیس(Atlantis)، انترپرایز(Enterprise) و پث فایندر تولید کرد که از این تعداد شاتل پث فایندر در مرحله ساخت باقی ماند و هیچ وقت برای انجام ماموریت کامل نشد. شاتل های چلنجر و کلمبیا هم در فاجعه ای سانحه دادند و هر۷ فضانورد این دو فضاپیما(مجموعا ۱۴ نفر) کشته شدند. سه شاتل دیگر تا سال ۲۰۱۰ فعالیت کردند تا این که در همین سال ناسا اون ها رو بازنشسته کرد. این فضاپیما از سه بخش اصلی تشکیل شده است: مدارگرد، موشک های تقویت کننده(بوستر) و مخزن سوخت. توانایی عجیب این فضاپیما در حمل ۲۵ تن بار قابل تحسین بود، البته روس ها ادعا کردند که طرح بوران برای حمل ۳۵ تن بار طراحی شده بود.

faza1100

هم زمان با آمریکا، شوروی هم این طرح رو دنبال کرد. اسم شاتل روس ها بوران بود. شاتلی که مراحل تولیدش مصادف شد با فروپاشی شوروی و کسر بودجه شدید روسیه. به همین خاطر از تولید اون منصرف شدند و این طرح روس ها در حد ایده باقی موند. اگرچه عقب نشینی روس ها علی الظاهر به ضررشون تموم شد اما روس ها بعد از رصد شاتل آمریکایی و هزینه های سرسام آور اون هنگام پرتاب و موقع تعمیر و نگه داری و البته سانحه های مفتضحانه اش، از لغو طرح بوران به قدری خوشحال شدند که بابتش جشن گرفتند.

بعد از بازنشسته شدن شاتل های آمریکایی، سایوز روس ها تبدیل شد به تنها فضاپیمایی که حمل و نقل به ایستگاه فضایی رو برعهده داشت. در حال حاضر حتی آمریکایی ها هم برای رسیدن به ایستگاه فضایی از سایوز روسی استفاده می کنند.

faza1200

 

 

 

صفحه 1 از 41234