دانشنامه | هوافضای جوان

Luna X 2000

Luna X 2000 یک پرنده بدون سرنشین آلمانی (UAV) در خدمت Bundeswehr (ارتش آلمان) است و توسط EMT آلمان ساخته شده است. این پرنده برای اهداف شناسایی از فاصله نزدیک، انتقال داده‌های ویدئویی زنده یا گرفتن تصاویر با وضوح بالا در نظر گرفته شده بود. اما همچنین می‌تواند کارهای دیگری مانند نمونه برداری نقاط و اقدامات پشتیبانی الکترونیکی (ESM) را با توجه به محموله‌ای که حمل می‌کند انجام دهد. این پرنده پهباد کوچکی است، با قطر بال ۴.۱۷ متر و وزن بارگیری  ۳۷ کیلوگرم. بدنه و بال‌ها از کامپوزیت اپوکسی فیبر شیشه‌ای ساخته شده‌اند. سیستم اویونیک این پرنده شامل یک سیستم کنترل خودکار هواپیما و سیستم مدیریت کامل دیجیتال است.

 

سنسورهای این پرنده شامل ژیروسکوپ، سنسورهای نرخ دور زدن، قطب‌نمای مغناطیسی، سنسورهای داده هوا، جی پی اس و شتاب سنج می‌باشند.

این پرنده با یک منجنیق ساده به پرواز در می‌آید. پس از پرتاب با منجنیق، برنامه خودش که در صورت لزوم می‌تواند در طول پرواز تغییر یابد، را دنبال می‌کند. پس از انجام ماموریت به طور خودکار با کمک چتر نجات و ضربه گیرهایش فرود می‌آید.

در سال ۱۹۹۹، پس از یک مرحله توسعه دو ساله، سیستم LUNA مجوز نظامی خود را دریافت کرد. این پرنده (Luna X 2000) از سال ۲۰۰۰ توسط نیروهای KFOR آلمان استفاده می‌شود و همچنین توسط نیروهای آلمانی در افغانستان نیز استفاده شد. در اواسط سال ۲۰۰۹، ارتش آلمان دستور ساخت ۴ سیستم دیگر با مجموع ۴۰ پهپاد را داد. نیروی دریایی پاکستان در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۲ با EMT برای خرید سیستم های UAV LUNA قرارداد امضا کرد.

عملیات

LUNA توسط  خدمه‌ای شامل دو اپراتور با یک تیم راه اندازی و بازیابی دو نفره اداره می‌شود و توسط وسیله نقلیه کوچک یا هواپیمای کوچک حمل می‌شود. یک مجموعه ی معمولی این پرنده شامل ده هواپیما، دو پرتابگر (منجنیق) و دو ایستگاه کنترل زمینی (GCS) می باشد. در تصویر زیر منجنیق ۶ متری این پرنده را مشاهده می‌کنید.

موتور

یک موتور دو سیلندر دو زمانه با توان ۵.۰ کیلو وات در بالای بدنه نصب شده است­، این موتور یک پروانه‌ی (Pusher)سه تیغه‌ای در اختیار دارد­، اپراتور می تواند موتور را خاموش کند تا پرنده بتواند در سکوت به سمت هدف حرکت کند و بر فراز آن بچرخد(Loiter)­، این موتور پس از آنکه هواپیما از منطقه هدف خارج شد دوباره راه اندازی می شود، تا ماموریت نظارت را ادامه دهد یا به پایگاه بازگردد.

تبادل داده

محدوده تبادل داده‌ی این پرنده ۸۰ کیلومتر است. این محدوده با استفاده از رله‌های هوایی یا زمینی توسعه یافته است. 

محموله

یک دوربین رنگی برای ناوبری و کنترل خلبان در دماغه این پرنده نصب شده است. سنسور شناسایی استاندارد سیستم LUNA یک دوربین فیلم برداری CCD با کیفیت پایین است. برای عملیات در شب یک دوربین مادون قرمز با مصرف انرژی کم و وزن پایین روی پرنده نصب شده است. همچنین ظرفیت بار ۱۰ لیتری با تعدادی از سنسورهای دیگر را می‌توان روی این پرنده نصب کرد. در تصویر زیر دوربین این پرنده را مشاهده می‌کنید.

رادار

برای عملیات تحت تمام شرایط آب و هوا، LUNA می‌تواند با یک رادار دیافراگم مصنوعی مجهز شود. در فوریه سال ۲۰۰۴، ارتش آلمان با موفقیت برنامه ریزی آزمایشات رادیویی دیافراگم مینیاتوری(MiSAR) را در سیستم LUNA انجام داد.

ایستگاه کنترل زمینی

ایستگاه کنترل زمینی در یک کانکس  قرار دارد، مثلا در سیستم ارتش آلمان، ایستگاه کنترل زمینی در کانکس یک کامیون سبک یا در جیپ ۴ × ۴ Wolf قرار دارد. صفحه نمایش ال سی دی موجود در این استگاه تصاویر هوایی را نمایش می‌دهد؛ همچنین سیستم کنترل کابین خلبان مجازی این پرنده از نقشه‌های دیجیتال سه بعدی استفاده می‌کند.

از بازپخش ماموریت برای ارزیابی پست‌های ماموریت، شبیه سازی و آموزش استفاده می‌شود. از قابلیت‌های پردازش اختیاری LUNA می‌توان به بهبود تصویر دیجیتال، همپوشانی داده‌های تصویری و مادون قرمز، تصویر هوایی و تطابق نقشه و … اشاره کرد.

سوانح

در ژوِین ۲۰۱۷ یک نمونه از این پهباد در پاکستان سقوط کرد.

در دسامبر ۲۰۱۳ یک نسخه از آن در افغانستان توسط طالبان هک شد و سقوط کرد.

مشخصات فنی

  • نیروی محرکه: دو موتور ضربه ای دو سیلندر
  • سرعت معمول: ۷۰ کیلومتر بر ساعت
  • ارتفاع پروازی: ۳۵۰۰ متر
  • مداومت پروازی: ۶ ساعت (تا ۸ ساعت قابل افزایش)
  • طول: ۲.۳۶ متر
  • طول بال ها : ۴.۱۷ متر
  • برد: ۱۰۰ کیلومتر
  • ارتفاع: ۰.۷۸ متر
  • وزن برخاست: کمتر از ۴۰ کیلو گرم
  • محدوده تبادل داده : بیشتر از ۱۰۰ کیلومتر

در زیر فیلمی از این پهباد مشاهده می‌کنید:

 

مراجع

https://aviation-safety.net/wikibase/wiki.php?id=198454

https://backcountryvoices.wordpress.com/2013/12/17/german-heron-drone-hacked-and-crashed-by-taliban-in-afghanistan/

https://www.dawn.com/news/1192274

https://en.wikipedia.org/wiki/EMT_Luna_X-2000

 

 

پرنده ی Boeing A160 HummingBird

پرنده ی Boeing A160 HummingBird

A160  یک پرنده­‌ی بدون سرنشین و یا به بیان دقیق‌­تر یک هلیکوپتر بدون سرنشین است­­­­، هلیکوپترها ویژگی‌های زیادی دارند که آن‌ها را به پرنده­‌های محبوبی تبدیل کرده، به عنوان مثال در مقایسه با هواپیماها (­با سرنشین یا بدون سرنشین­) از قابلیت نشست و برخاست عمودی و همین­طور از قابلیت پرواز شناور (Hover) بهره مندند که می‌تواند در موقعیت‌هایی مثل نشست و برخاست روی ناوها (به دلیل کمبود جا) و یا کمک رسانی (به دلیل پرواز شناور) خیلی مفید باشند.

هم چنین در مقایسه با مولتی روتورها هلیکوپتر برتری‌هایی مثل بازده بیشتر و همین طور مداومت پروازی و برد بیشتر  را دارد.

طراحی این پرنده شامل بسیاری از فناوری­‌های جدید است که قبل از آن  در هیچ  هلیکوپتری استفاده نشده بود­، این فناوری‌ها به این پرنده  اجازه می­‌دهد تا با مداومت پروازی  و ارتفاع بیشتر نسبت به هر هلیکوپتر عملیاتی حال حاضر پرواز کند­. توسعه هومینگ برد توسط Frontier Aircraft در سال ۱۹۹۸ آغاز شد. از سال ۲۰۰۳­، ارتش ایالات متحده و نیروی دریایی ایالات متحده نیز به تامین مالی این پروژه کمک کردند.

در ماه مه سال ۲۰۰۴­،  این شرکت (Frontier Aircraft) توسط شرکت بوئینگ  خریداری شد و به  Boeing Phantom Works و سپس به گروه سیستم‌های پیشرفته سامانه‌های دفاع یکپارچه بوئینگ ( Boeing Integrated Defense Systems ) پیوست­. مدل‌های پیشین A160 دارای موتورهای شرکت خودرو سازی Subaru بودند.

این پروژه دارای اهداف جاه‌­طلبانه مانند برد ۲۵۰۰ مایل (۴۰۰۰ کیلومتر)­، حمل بار ۱۳۵ کیلوگرمی­، مداومت پروازی ۲۴ ساعته و ارتفاع ۳۰،۰۰۰ فوت (۹۱۰۰ متر) بود­. A160 به حداکثر سرعت بیش از ۱۴۰ گره (knot) دست یافت­، هر چند اهداف اصلی آن استقامت بودند و نه سرعت. همچنین پروازهای A160 به جای تکیه بر کنترل انسان­، عمدتا خودکار بودند­، و پرنده خود در مورد چگونگی پرواز برای رسیدن به اهداف خاص تصمیم می‌گرفت.

امکان قرار گیری یک مخزن در زیر این پرنده وجود دارد که برای اهداف متفاوتی مثل حمل یک محموله مخابراتی، سوخت اضافه و … استفاده می‌شود.

در بالا تصویر پرنده بدون این مخزن و در زیر تصویر پرنده با این مخزن مشاهده می‌شود.

همانطور که در تصویر بالا می‌بینیم برای پرواز این هلیکوپتر دو ملخ به کار رفته است، ملخ اصلی که برای ایجاد نیروی برآ استفاده شده است و باعث می‌شود هلیکوپتر از روی زمین بلند شود و پرواز کند، ملخ دوم که کوچکتر از ملخ اول است روی دم این پرنده نصب شده است و وظیفه ی آن خنثی کردن گشتاور ناشی از چرخش ملخ اول و پایداری پرنده می‌باشد.

ملخ‌ها

اولین نمونه‌ی این هلیکوپتر بدون سرنشین توسط سه ملخ پرواز می‌کرد، این در حالی است که نسخه چهار ملخ A160 در نوامبر سال ۲۰۰۲ با استفاده از یک موتور چهار سیلندر سوبارو، و بعد از آن با موتور پیستونی شش سیلندر به پرواز درآمد. در دو شکل زیر ماکت‌های سه ملخه و چهار ملخه را مشاهده می‌کنید.

موتور

Hummingbird A160T توسط یک موتور توربوشفت Pratt and Whitney Canada PW207D طراحی شده است. موتور می‌تواند ۴۲۶.۷ کیلو وات (۵۷۲ اسب بخار) توان تولید کند. این موتور همچنین دارای کنترل کامل موتور دیجیتال قدرتمند (FADEC) است که برای کاهش بار کاری خلبان، از جمله خود راه اندازی به کار گرفته شده است. شرکت Frontier طراحی یک موتور دیزلی KW600  برای A160 را آغاز کرد اما هرگز آن را تکمیل نکرد. موتور دیزلی به دلیل مصرف سوخت پایین‌تر، مداومت پروازی A160 را تقریبا دوبرابر می‌کرد. در زیر تصویری از موتور PW207D مشاهده می‌کنید.

دوربین 

قرار قود A160 به سیستم تصویربرداری ARGUS-IS توسعه یافته توسط DARPA مجهز شود، که دارای یک دوربین ۱.۸ گیگاپیکسل است. ارتش آمریکا مدعی است که این سیستم، توانایی ردیابی مردم و وسایل نقلیه را از ارتفاع بالاتر از ۲۰،۰۰۰ فوت دارد. در تصویر زیر این سیستم تصویر برداری را مشاهده می‌کنید.

تاریخچه عملیاتی

Hummingbird اولین پرواز خود را در ژانویه سال ۲۰۰۲ با استفاده از یک موتور سوبارو ( یک شرکت خوروسازی ژاپنی ) ۴ سیلندر انجام داد و  پس از آن که بوئینگ در ماه مه ۲۰۰۴ این برنامه را برعهده گرفت، در ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۴، Hummingbird اولین پرواز خود را زبر نظر این شرکت آغاز کرد.

در اوت ۲۰۰۵، Hummingbird  بر روی شهر ویکتورویل در یک  دور ۱۲۰۰ مایلی با سرعت ۶۰ گره ( knot ) و ارتفاع ۴۰۰۰ فوت، یکی از طولانی‌ترین پروازهای هلیکوپتر را انجام داد.

در تاریخ ۳۰ نوامبر ۲۰۰۵، این پرنده با موفقیت اولین پرواز خود را با یک موتور پیستونی ۶ سیلندر با قدرت ۲۹۰ کیلو وات( ۳۹۰ اسب بخار)، که حدود نیم ساعت طول کشید، را انجام داد.

یک نسخه توربو شفت پیشرفته، A160T ، اولین بار در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۷ به پرواز در آمد.

این پرنده در تاریخ ۲۷ سپتامبر ۲۰۰۷، در حالی که بار ۱۰۰۰ پوندی را حمل می‌کرد، ۸ ساعت پرواز کرد. در تاریخ ۱۰ دسامبر ۲۰۰۷، یکی از نمونه‌های اولیه A160T در جریان آزمایش پرواز در مرکز تست‌های پیشرفته بوئینگ در شهر Victorville سقوط کرد.

در تاریخ ۹ می ۲۰۰۸، در Yuma Proving Ground ( یک مرکز ارتش ایالات متحده و یکی از بزرگترین تأسیسات نظامی در جهان) در آریزونا، A160T توانایی خود را برای از بین بردن اثر زمین (HOGE) در ۱۵۰۰۰ فوت نشان داد، یک هفته بعد، در شب ۱۴ مه، A160T یک پرواز ۱۸.۷ ساعته انجام داد، در حالی که پس از فرود هنوز به اندازه ۹۰ دقیقه پرواز سوخت داشت، این پرواز به عنوان طولانی‌ترین پرواز چرخ بال (rotorcraft)  شناخته شد.

در آگوست ۲۰۰۹، A160 توسط نیروی دریایی ایالات متحده همراه با هلی کوپتر Kaman K-MAX برای نشان دادن توانایی حرکت ۶۰۰۰ پوند برابر با ۲۷۲۲ کیلوگرم محموله در کمتر از ۶ ساعت در سه روز متوالی انتخاب شد.

سوانح

یک فروند از این پرنده در تاریخ ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۰ A160T در فرودگاه لجستیک جنوبی کالیفرنیا سقوط کرد.

سقوط دیگری ناشی از ارتعاش در شهر ویکتورویل در ۱۷ آوریل ۲۰۱۲ اتفاق افتاد که باعث آسیب رساندن به سنسور ARGUS و هواپیما شد.

همچنین سایت Flight Global گزارش می‌دهد که Hummingbird بوئینگ A160 در تاریخ ۴ سپتامبر ۲۰۱۰ در آزمایشات پرواز در بلیز سقوط کرد.

ویژگی‌های عمومی

• خدمه: ۰

• طول: ۳۵ فوت (۱۰.۷ متر)

• قطر اصلی روتور: ۳۶ فوت (۱۱ متر)

• وزن خالی: ۲۵۰۰ پوند (۱۱۳۴ کیلوگرم)

• وزن ناخالص: ۶۵۰۰ پوند (۲۹۴۸ کیلوگرم)

• نیروی محرکه: یک موتور Prat and Whitney Canada PW207D، ۵۵۰ اسب بخار (۴۱۰ کیلو وات)

عملکرد

• حداکثر سرعت: بیشتر از ۱۶۰ مایل ( بیشتر از ۲۵۸ کیلومتر بر ساعت )

• مداومت پروازی: بیشتر از ۲۰ ساعت

• سقف پرواز سرویس دهی: بین ۲۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ فوت (۶۱۰۰ تا ۹۱۵۰ متر)

• حداکثر نسبت برآ به پسا: ۷

در لینک زیر فیلمی از این پرنده مشاهده می‌کنید:

مراجع

  • https://en.wikipedia.org/wiki/Boeing_A160_Hummingbird#Design_and_development
  • https://www.flightglobal.com/news/articles/karem-aircraft-confident-military-investment-will-bear-404813/
  • https://web.archive.org/web/20081205030915/http://www.boeing.com/news/releases/2007/q4/071016a_pr.html
  • https://web.archive.org/web/20081020163247/http://www.boeing.com/news/releases/2008/q2/080521c_nr.html
  • https://www.militaryfactory.com/aircraft/detail.asp?aircraft_id=796
  • https://www.helis.com/database/engines/PW207D/
  • https://www.airforce-technology.com/projects/hummingbird/

 

 

معرفی هواناو BH.7

معرفی هواناو BH.7

هواناو مدلBH.7 ، به نام کامل British Hovercraft Corporation BH.7 هواناو سایز متوسط ساخت “شرکت هواناو بریتانیا” در کلاس Wellington است. این کلاس در ادامه کلاس SR.N ساخته شده و همونطور که در مقالات قبل توضیح دادیم کلاس SR.N از شماره  SR.N1 شروع شده و تا SR.N6 ادامه پیدا کرد ولی از شماره ۷ به بعد، هواناوهای این کلاس دیگه به نام SR.N7  نیستند و به نام BH.7 شناخته می‌شن.  در اواخر ده ۶۰ میلادی شرکت ساندرو رو (Saunders-Roe) که مدل‌های SR.N  رو اسم گذاری میکرد با شرکت Vickers Supermarine ادغام شده و شرکت جدیدی با نام British Hovercraft  رو پدید آورد و همونطوری که از اسمش هم مشخصه قرار بر این بود که به صورت تخصصی و انحصاری به ساخت هواناوها بپردازه، به همین دلیل هواناوهای ساخته شده از این تاریخ به بعد با نامگذاری جدید BH شناخته می‌شوند.

هواناو BH7

مدل اولیه این هواناو در سال ۱۹۶۹ ساخته شد. ابتدا اسم این مدل اولیه P235  بود که بعدها به BH.7Mk2 تغییر نام داد که در این بین فقط اسمش عوض شد و کاربرد و مشخصات یکسانی رو داشت. هدف این هواناو نظامی شکار مین‌های دریایی بود که در سال ۱۹۷۰ در پورتلند برای این منظور به کار گرفته شد. برخلاف مدل‌های قبلی این هواناو که عموما کاربرد مسافری داشتند و بعدا مدل‌های نظامی ازشون بیرون اومد، این هواناو از ابتدا برای اهداف نظامی ساخته شد. در تصویر زیر هواناو BH.7Mk2 از نمونه‌های اولیه این هواناو رو مشاهده می‌کنید.

هواناو BH.7 MK2

در ادامه این هواناو برای اهداف دیگه هم استفاده شد که همه تقریبا عملیاتی و نظامی بودند. استفاده به عنوان شناور ضدزیردریایی و استفاده برای حمایت و دفاع از شناورهای ماهیگیری منطقه و … .

این شناور تنها در اختیار دو کشور است، به غیر از انگلستان که کشور سازنده است کشور ایران تعداد ۴ فروند مدل BH.7 Mk.5 و تعداد ۲ فروند از مدل BH.7 Mk.4s رو در سال ۱۹۷۰ خریداری کرد که هنوز در ناوگان دریایی در حال خدمت هستند و اصلاحات و بهبودهایی نیز بر روی آنها انجام شده. مثلا مدل MK4 از قابلیت پرتاب موشک سطح به سطح بهره می‌بره که در مدل اولیه این قابلیت وجود نداشت. موشک ضدکشتی ایتالیایی مارته به احتمال زیاد موشک مورد استفاده در این هواناو است.

هواناو BH.7 متعلق به ارتش جمهوری اسلامی در حال پیاده سازی نیرو در ساحل

این هواناو از موتور توربین گاز رولز رویس پروتئوس مدل ۵۴۱ و در مدل MK5 از مدل پروتئوس ۵۴۹ استفاده می‌کنه که ۳۱۷۱ کیلووات قدرت داره. این موتور هم پروانه‌ی روی عرشه رو برای پیشروی هواناو می‌چرخونه و هم فن زیر پروانه که وظیفه پر کردن بالشتک زیر هواناو از هوا رو داره. همونطوری که می‌دونید هواناوها برای حرکت نیاز دارند تا بالشتکشون از هوا پر بشه که عموما اینکار با فن‌هایی که روی عرشه قرار داره انجام می‌شه ولی در طراحی هواناو BH.7 سعی شده که روی عرشه یکدست به نظر بیاد و این حفره‌های مکنده هوا به زیر ستون پروانه منتقل شدند که شامل دو حفره در دو طرف ستون است.

حفره‌های مکش هوا به داخل بالشتک

از طرفی اگزوز بیشتر هواناوها در بالای عرشه و روی ستون‌ها قرار داره ولی اگزوز این هواناو در قسمت انتهایی قرار داده شده و درب برای ورود خروج به داخل هواناو در قسمت جلویی است، البته در مدل اولیه P235 این درب در قسمت جلویی وجود نداشت.

یکی از نکات جالب در طراحی این هواناو دو سمت کناری روی عرشه‌ی این هواناو است که بسته به نوع ساخت می‌تونه در دومدل ازش استفاده بشه. فضای خالی این قسمت‌ها می‌تونه یا با کابین‌های کناری پر بشه و افراد و تجهیزات رو در خودش جای بده و می‌تونه بدون کابین ساخته بشه تا در این مکان‌ها مین‌یاب‌های کوچک، تجهیزات پرتاب موشک و یا محل فرود و پرتاب پهپاد قرار داده بشه. در شکل زیر در سمت راست مدلی که در دو سمت دارای کابین است و در سمت چپ مدلی که به جای کابین از این فضا برای سامانه‌های پرتاب پهپاد و موشک استفاده کرده رو مشاهده می‌کنید.

تفاوت دو مدل عرشه هواناو با کابین کناری -سمت راست- بدون کابین کناری -سمت چپ-

سرعت این هواناو چیزی معادل ۵۸ نات یا حدود ۱۰۷ کیلومتر در ساعت است که در مدل MK5 تا ۶۰ نات هم می‌تواند سرعت داشته باشد. بالشتک‌های زیرین هم از ویژگی انگشتی بودن که در مدل‌های قبلی نیز استفاده شده بود بهره می‌برند. این بالشتک هم عمر بیشتری داره و هم راندمان بالاتری رو ایجاد می‌کنه ولی در عوض هزینه تعمیر و نگهداری بیشتری داره. ادامه مشخصات این هواناو رو در جدول زیر می‌تونید ببینید.

 

تصویر سه نما از هواناو BH.7

 

ویژگی مقدار
طول ۲۳.۹ متر
عرض ۱۳.۸متر
ارتفاع ۱۰.۳۶ متر
وزن فول لود ۵۶ تن
پیشرانش توربین گاز رولزرویس پروتئوس ۵۴۱ یا ۵۴۹
سرعت ۵۸ نات (۱۰۷ کیلومتربرساعت)
مسافر ۱۷۰ مایل با سرعت ۳۰ نات
مسافر ۶۰ سرباز با تجهیزات کامل در کابین‌های کناری

 

منابع:

https://en.wikipedia.org/wiki/British_Hovercraft_Corporation_BH.7

http://www.jameshovercraft.co.uk/hover/bh7.php

https://www.globalsecurity.org/military/world/iran/wellington.htm

 

 

هواناوهای ایرانی

هواناوهای ایرانی

تاریخچه حضور هواناوها در ایران به سال‌های قبل از انقلاب برمیگرده، ایران به دلیل شرایط جغرافیایی و نیاز به حضور وسایل آبی و خاکی در ناوگان دریاییش، از همون ابتدای طراحی و ساخت هواناوها، اقدام به خرید چند فروند از این وسیله کرد. در حدود سالهای ۱۹۶۸ الی ۱۹۷۵ (به شمسی سال‌های ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۴) بود که ایران ۸ فروند هواناو SRN6 و حدود ۶ فروند هواناو BH-7 خریداری کرد. جالبه بدونید که هواناور SR.N6 در سال ۱۹۶۷ مدل نظامی خودش رو تجاری کرد و ایران بلافاصله جزو اولین مشتری‌های این هواناو بود و طی چند سال از هر دو کلاس SR.N6 و BH-7 خریداری کرد. هواناو SR.N6 علاوه بر خرید این هواناوها کشورمون در ساخت هواناو نیز به فناوری هایی دست پیدا کرده  و در سالهای بعد از انقلاب به جای خرید هواناو، دست به ساخت هواناو با توان داخلی و روش های مهندسی معکوس از هواناوهای موجود زد که باعث شد کشورمون جزو ۵ کشور دارنده فناوری ساخت هواناو بشه. در ادامه قصد داریم تا شما رو با هواناوهای ساخته شده توسط کشورمون آشنا کنیم.

هواناوهای سری یونس

ایران با توجه به موقعیت دریایی خودش در جنوب و دسترسی زیادش به مناطق وسیع در ساحل خلیج فارس و داشتن جزایر متعدد، چه برای ایجاد امنیت و چه تثبیت قدرت دفاعی خودش، نیاز به وسایل حمل و نقلی داشت که برای تردد در این سواحل و جزایر مناسب باشند. به همین دلیل از جمله مشتریان جدی این نوع هواناوها بود، از طرفی کشور عراق نیز به واسطه داشتن هورهای وسیع و مناطق باتلاقی و ارتباط با خلیج فارس نیز مانند ایران این نیاز رو احساس می‌کرد و این کشور نیز همپای ایران برای خرید این هواناوها اقدام کرد. در خلال جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، این هواناوها نقش موثری رو ایفا کردند و در خیلی از عملیات‌های باتلاقی در جنوب ایران شرکت داشتند. با توجه به نقش پررنگ و موثر این وسیله در دفاع مقدس، مسئولین نظامی کشور به فکر ساخت این وسیله‌ی کاربردی افتادند و در همون اواسط جنگ، اولین نمونه هواناو در پژوهشکده اثرسطحی فارس ساخته شد که یونس ۱۰ نام گرفت. بعد از ساخت این هواناو، ایران به فکر ساخت هواناوهای کوچک‌تر با قابلیت مانور بیشتر و ظرفیت کمتر افتاد که در همین راستا هواناوهای یونس ۱ با ظرفیت حمل ۲ نفر و هواناو یونس ۲ با ظرفیت حمل ۴ نفر و هواناو یونس ۶ با ظرفیت حمل ۶ نفر ساخته شدند. در عکس زیر هواناو یونس ۶ رو می‌بینید.

هواناو یونس ۶

بعد از ساخت نمونه‌های موفق با ظرفیت پایین، هواناو یونس ۲۲ به سفارش نیروی دریایی سپاه در پژوهشکده هوادریای شیراز طراحی و ساخته شد. این هواناو که ظرفیت حمل ۱۸ نفر رو داره تقریبا بومی ساخته شده و بجز موتور محرکه‌ که از کشورهای انگلیس و آلمان خریداری شده‌اند بقیه اجزای این هواناو در داخل طراحی و ساخته شده. در ساخت یونس ۲۲ سعی بر ساخت وسیله با کمترین هزینه موردنظر بوده و با توجه به دانشی که در راه ساخت این هواناو کسب شد، مخصوصا در بحث سازه‌ی سبک، کشور توانایی اینکه از این دانش در صنعت بالگردسازی و هواپیماسازی هم استفاده بکنه رو داره. مثلا آلیاژ ساخت این هواناو برخلاف نمونه‌های قبلیش از نوع آلیاژ دریایی بجای آلیاژهای هوایی است که هم قابلیت جوشکاری داره، هم فرسودگی کمتری داره و هم ارزون‌تر است. سرعت این هواناو ۴۳ نات (۸۰ کیلومتر در ساعت) است. یونس ۲۲ در مدل دوم خودش قابلیت حمل ۲۰ نفر رو داره و در صورت تولید انبوه می‌تونه به کشورهای حاشیه خلیج فارس صادر هم بشه.

هواناو سری تندر

تجربه ساخت هواناو یونس ۲۲ بعدها باعث ساخت هواناو تندر شد. هواناو تندر مدل ارتقا یافته‌ی هواناو SR.N6 موجود در ناوگان ارتش بود، که در سال ۹۱ رونمایی شد. این هواناو  نسبت به هواناو SR.N6 در سیستم‌های مکانیکی، الکترونیکی، هیدرولیکی سامانه‌های الکتریکی و سوخت توسط متخصصان کشور خودمون، ارتقا داده شده. همچنین هواناو تندر قابلیت پشتیبانی از هواپیماهای بدون سرنشین بهش اضافه شده و امکان پرتاب انواع راکت و توپ رو هم داره.

هواناو تندر

این هواناو علاوه بر خدمات رزمی؛ در مدل غیرنظامی هم می‌تونه برای حمل بار و مسافر در مناطق فاقد اسکله و همچنین کمک‌رسانی و امدادرسانی در مناطق سیل‌زده و مطالعات دریایی و زیست محیطی هم استفاده بشه.

هواناو تندر کنار اسکله

هواناوهای کامپوزیتی

اخیرا دو مدل هواناو کامپوزیتی نیز در دو نمونه نظامی و غیرنظامی در حال ساخت هستند. این هواناو با ۲۰ متر طول ، ۸.۴ متر عرض ، و ۴.۵ متر ارتفاع، قابلیت حمل ۲۲ مسافر و ۲۰ تن بار رو داره. این هواناو ایرانی می‌تونه با سرعت ۸۰ کیلومتر بر ساعت حرکت کنه. مدل غیرنظامی برای عملیات نجات و جستجو کاربرد داره و مدل نظامی هم برای پشتیبانی لجستیکی و ترابری استفاده می‌شه. در شکل‌های زیر ماکت نمونه‌ی امداد و نجات این هواناو و نمونه ترابری نظامی رو مشاهده می‌کنید.

ماکت نمونه‌ی امداد و نجات هواناو کامپوزیتی

ماکت هواناو کامپوزیتی در مدل ترابری نظامی

استفاده از هواناوها به دلیل شرایط جغرافیایی ایران در جنوب و شمال همواره مورد بحث بوده و وجود چنین وسایلی برای ناوگان دریایی کشور و تقویت بنیه دفاعی کشور ضروری به نظر می‌رسه. از طرفی ساخت  وسایل اینچنینی در داخل کشور و استفاده از متخصصان داخلی برای ساخت آنها، نه تنها باعث توسعه و پیشرفت کشور در مباحث دفاعی خواهد شد بلکه اشتغال‌زایی، کارآفرینی و رونق اقتصادی کشورمون رو نیز در پی خواهد داشت.

 

منابع:

هواناو-تندرhttp://www.defanews.ir/products/

http://irartesh.ir

http://www.military.ir/forums/topic/2447

 

 

 

بالگرد Denel Rooivalk

بالگرد Denel Rooivalk

کشور آفریقای جنوبی در سال ۱۹۸۱ برنامه توسعه‌ی بومی بالگرد تهاجمی را آغاز نمود. بالگرد Denel Rooivalk اولین محصول عملیاتی حاصل از این برنامه هست که توسط هوانوردی Denel آفریقای جنوبی ساخته و نمونه اولیه آن در سال ۱۹۸۴ توسط شرکت هواپیمایی Atlas توسعه پیدا کرد.

برای توسعه یک بالگرد کاملا جدید از صفر، باید چندین زیر سیستم و قطعات گوناگونی نیز طراحی و توسعه داده بشه. مثل موتور توربومحوری، سیستم‌های دینامیکی مانند سیستم روتورِ دم و جعبه دنده. به خاطر سختی و مشکلاتی که در روند طراحی و ساخت یک بالگرد کاملا جدید وجود داره، که پیامد اصلی آن افزایش هزینه و زمان انجام پروژه هست (هزینه ای که صرف این پروژه شده است در حدود ۱ میلیار دلار می باشد)، تصمیم بر این شد که این بالگرد جنگی بر پایه بالگردهای موجود طراحی و ساخته بشه. بر همین اساس، بالگرد Rooivalk اگرچه یک محصول کاملا جدید به نظر می رسه اما در واقع براساس بالگرد Oryx که خود مهندسی معکوس شده و ارتقایافته بالگرد فرانسویAerospatiale Puma هست ساخته شده.

بالگرد Rooivalk

اولین نمونه طراحی شده از این بالگرد Atlas XH-1 Alpha نام گرفت که براساس بدنه بالگرد Aloutette III توسعه یافته بود. در این نمونه، موتور و اجزای دینامیکی بالگرد دست نخورده باقی مانده بود و تغییراتی که بر روی آن انجام شده بود شامل تعویض کابین خلبان به شکل stepped tandem، افزودن توپ ۲۰ میلیمتری در دماغه و تغییر وضعیت ارابه های فرود بود. در فوریه سال ۱۹۸۵، XH-1 تست پروازی خودش را انجام داد و نتایج آن به قدری خوب بود که Atlas و نیروی هوایی آفریقای جنوبی (SAAF) هردو متقاعد شدند که امکان توسعه پروژه Rooivalk وجود داره و راه برای توسعه و ساخت آن باز هست.

توسعه Rooivalk در دهه ۹۰ میلادی به دلیل بودجه محدود آن و میل به ساخت یک بالگرد جنگی بسیار پیشرفته به درازا افتاد. SAAF  دوازده فروند از این بالگرد را (با قیمت تقریبی هر فروند ۴۰ میلیون دلار) سفارش داده بود که اولین آن را به طور رسمی در آپریل ۲۰۱۱ تحویل گرفت.

با توجه به دهه ها تجربه ی SAAF در زمینه بالگرد آن هم در شرایط سخت منطقه ای آفریقا، Rooivalk طوری طراحی شده که میتونه برای مدت طولانی بدون پشتیبانی پیشرفته کار کنه. سازه ی این بالگرد در برابر سقوط مقاوم بوده و از توانایی اختفا در برابر تجهیزات راداری، مادون قرمز و صوتی برخوردار هست.

بالگرد Rooivalk در حال پرواز

 

بالگرد Rooivalk میتونه طیف گسترده ای از تسلیحات مورد نیاز برای ماموریت، از ماموریت های ضد زره ای و ضد بالگرد گرفته تا ماموریت های دریایی و بازدارنده‌ی زمینی را با خود حمل بکنه. این پرنده میتونه با چندین هدف در محدوده نزدیک و دور با بکارگیری توپِ قرار گرفته در دماغه آن و تسلیحات واقع بر زیر بالهای آن درگیر بشه. توپ ARMSCOR 20 میلیمتری واقع در دماغه این بالگرد میتونه تا ۱۶ موشک بومی ZT-6 Mkopa (مشابه با موشک های آمریکایی Hellfire) رو با خودش حمل کنه. جالبه که این موشک ها یکی از قویترین موشک های هدایت شونده ضدِ تانک در جهان هستند و برد آنها به ۱۰ کیلومتر می رسه. این بالگرد همچنین میتونه ۴ موشک هوا-به-هوا مثل V3C Darter رو حمل بکنه.

در جدول زیر می توانید مشخصات این بالگرد رو به طور خلاصه مشاهده نمایید.

تعداد خدمه  ۲ نفر
طول ۱۸.۷۳ متر
قطر روتور ۱۵.۵۸ متر
ارتفاع ۵.۱۹ متر
وزن خالی ۵۷۳۰ کیلوگرم
حداکثر وزن برخاست ۸۷۵۰ کیلوگرم
واحد توان ۲ موتور توربومحوری Turbomeca Makila 1k2 با توان هرکدام ۱۴۲۰ کیلووات
سرعت کروز ۲۷۸ کیلومتر بر ساعت
برد ۷۴۰ کیلومتر
سقف پروازی ۶۱۰۰  متر
نرخ اوج گیری ۱۳.۳ متر بر ثانیه

در ویدیوی زیر پرواز این بالگرد رو میتونید مشاهده کنید.

مراجع.

۱- http://www.army-technology.com/projects/rooivalk/

۲- https://en.wikipedia.org/wiki/Denel_Rooivalk

۳- http://www.military-today.com/helicopters/denel_ah2_rooivalk.htm

 

 

هواپیمای دو زیست AG600

هواپیمای دو زیست AG600

AG600

AG600 که به نام TA600 نیز شناخته میشه بزرگترین هواپیمای دوزیست جهانه که اکنون در حال پروازه. این هواپیما توسط شرکت هواپیمایی صنعت چین (AVIC) طراحی شده. این هواپیما اولین پرواز خودش رو در ۲۴ دسامبر ۲۰۱۷ و در شهر ژوهای استان گوانگدونگ چین انجام داده. پروازی که بعد از یک ساعت بازگشت و با اهتزاز پرچم و موسیقی از اون استقبال شد.

این هواپیما یکی از سه پروژه هواپیماهای بزرگ چینه که با ساخت اون موافقت شده. دو پروژه دیگه هواپیماهای غول پیکر Y-20 و C-919 هستند.

ادامه نوشته

 

 

بالگرد CAIC Z-10

بالگرد CAIC Z-10

محصولی که قراره در این جا برای شما معرفی کنیم بالگرد جنگنده Z-10 هست که برای استفاده ارتش آزادی بخش خلق چین، توسط گروه صنایع هواپیمایی چانگهی (Changhe) طراحی و ساخته شده است.

بالگرد Z-10 (ملقب به صاعقه خشمگین)، می‌تونه برای ماموریت‌های ضد زره‌ای و همچنین پیشگیری مورد استفاده قرار بگیره. Z-10 همچنین می‌تونه به صورت محدود عملیات‌های جنگی هوا-به-هوا رو انجام بده.  این بالگرد برای اولین بار در آپریل ۲۰۰۳ به پرواز درآمد و اولین نمونه اون هم در سال ۲۰۰۹ به ارتش آزادی بخش خلق چین تحویل داده شد. در نوامبر ۲۰۱۲، در نمایشگاه بین المللی هوانوردی و هوافضا که در ژوهای (Zhuhai) چین برگزار گردید برای اولین بار بالگرد Z-10 در معرض دید عموم قرار گرفت.

بالگرد Z-10

توسعه هلیکوپتر Z-10 در اواسط دهه ۱۹۹۰ در سایت‌های CHRDI و CAIG در Jingdezhen، چین آغاز شد. این اولین هلیکوپتر جنگی مدرن طراحی شده و تولید شده در داخل کشور جمهوری خلق چین است. در حال حاضر از این بالگرد، ۹۴ فروند در کشور چین و ۱۰ فروند در کشور پاکستان مورد استفاده قرار می‌گیرد.

بستر تست جامع این بالگرد تا پایان سال ۲۰۰۱ کامل شد. همچنین تست‌های اولیه پرواز Z-10 در سال ۲۰۰۳ تکمیل شد و فاز دوم آزمایشات تا سال ۲۰۰۴ به پایان رسید. بالگرد Z-10 رو می‌شه با همتاهای غربی خودش از جمله کبری AH-1، آپاچی AH-64 و بالگردهای Tiger مقایسه نمود.

بدنه Z-10 به سمت عقب باریک می‌شه تا مقطع عرضی راداری آن کاهش پیدا کنه. وضعیت خدمه در کابین پله دار دوپشته این بالگرد بدین صورت است که یک توپچی در قسمت عقب و یک خلبان در قسمت جلویی کابین قرار می‌گیره. کابین Z-10 توسط زره کامپوزیتی تقویت شده و آسمانه ضد گلوله آن می‌تونه در برابر گلوله‌های ۷.۶۲ میلیمتری مقاومت کنه. کابین به نمایشگرهای چند منظوره، کلاه ایمنی با قابلیت دید در شب و سیستم هدایت الکترونیکی مجهز شده است.

برجک اسلحه واقع در پایین دماغه بالگرد می‌تونه به توپ‌های اتوماتیک ۲۰ یا ۳۰ میلیمتری مجهز بشه. بر روی هر یک از دو بالچه جلویی این بالگرد میشه دو اسلحه کرد. در این بالگرد همچنین می‌شه از موشک‌های هدایت شونده ضد تانک HJ-10 استفاده کرد. این بالگرد قادر به حمل ۸ موشک ضد تانک، ۸ موشک TY-90 هوا-به-هوا و چهار موشک PL-5، P7 و PL-9 هوا-به-هوا است. Z-10 همچنین می‌تونه چهار غلاف راکت غیر هدایت شونده ۵۷ تا ۹۰ میلیمتری رو در بال‌های زیری خودش حمل کنه.

جایگاه‌های قرارگیری تسلیحات بالگرد Z-10

روتور اصلی بالگرد که در قسمت میانی بدنه قرار گفته در مجموع شامل پنج پره است. در ابتدا برای روتور قسمت دم بالگرد آرایش وایل فنسترون (WhileFenestron) درنظر گرفته شده بود. اما به خاطر معایب ذاتی که این طرح داشت مثل توان بالای مورد نیاز، هزینه بالای ساخت و نگه داری و وزن بالا پس از انجام تست‌های پروازی این آرایش مورد استفاده قرار نگرفت و از یک مدل روتور رایج‌تر استفاده شد. روتور مورد استفاده در دم این بالگرد از چهار پره مشابه با روتور AH-64 تشکیل شده و به جای اینکه در این روتور از ۴ پره در فاصله مساوی استفاده بشه، از دو جفت دوتایی در فاصله نابرابر استفاده شده است. یکی از علت‌های اصلی استفاده از چنین آرایشی کاهش صدا بوده است. پره‌های روتور واقع در دم از ۱۱ لایه شیشیه-پلاستیک تقویت شده و مواد کامپوزیتی تشکیل شده است که این باعث می‌شه که این پره‌ها در برابر اصابت مستقیم گلوله مقاوم باشند.

موتورهای متعددی در طی ساخت نمونه اولیه این بالگرد مورد استفاده قرار گرفتند؛ از موتور کانادایی Pratt & Whitney PT6C-67C گرفته تا VK-2500 روسی و TV3-117 اوکراینی. با کمک روسیه و اوکراین، سازندگان چینی موفق به توسعه موتور داخلی WZ-9 شدند. هرچند، مشخص شد که این موتور ۱۳۵۰ اسبی برای این محصول ۵.۵ تا ۷ تنی خیلی ضعیف است. برای مثال، AH-64 با وزن ۵ تا ۸ تنی خود از موتور با قدرت ۱۶۹۰ تا ۲۱۰۰ اسب بخار استفاده می‌کند. با کمک شرکت فرانسوی توربومکا (Turbomeca) موتور جدیدی به نام WZ-16 ساخته شد. این موتور جدید با قدرت ۲۰۰۰ اسب بخار اجازه حمل ۱۶ موشک ضد تانک HJ-10 رو به این بالگرد می‌دهد. این موشک‌ها مهمترین سلاح‌های این بالگرد هستند که با موشک‌های آمریکایی AGM-114 برابری می‌کنند. دو موتور این بالگرد در قسمت عقب کابین واقع شده است.

مجموعه الکترونیکی اقدام متقابل Z-10 شامل یک گیرنده رادار هشدار دهنده، گیرنده هشدار دهنده لیزری و نوفه ساز مادون قرمز می‌باشد. طراحی ماژولار این بالگرد نیز با آخرین سیستم‌های تله گذاری حرارتی (برای مقابله با موشکهای زمین-به-هوا و هوا-به-هوا) و نوفه ساز (مسدود کننده امواج فرکانس بالا)، سازگاری دارد. در جدول زیر مشخصات این بالگرد به طور خلاصه آورده شده است.

 

خدمه ۲ نفر
طول ۱۴.۱۵ متر
قطر روتور ۱۲ متر
وزن خالی ۵۱۰۰ کیلوگرم
حداکثر وزن برخاست ۷۰۰۰ کیلوگرم
واحد تولید توان ۲ موتور WZ-9 با توان هرکدام ۱۰۰۰ کیلووات
حداکثر سرعت ۲۷۰ کیلومتر بر ساعت
سرعت کروز ۲۳۰ کیلومتر
برد ۸۰۰ کیلومتر
سقف پروازی ۶۴۰۰ متر
نرخ اوج گیری ۱۰ متر بر ثانیه

 

در انتها شما می‌تونید پرواز این بالگرد رو در ویدیو زیر مشاهده کنید.

 

مراجع.

۱- http://www.army-technology.com/projects/z-10-attack-helicopter-china-liberation-army/

۲- https://stateofguns.com/caic-z-10-attack-helicopter-1454/

۳- https://en.wikipedia.org/wiki/CAIC_Z-10

 

 

Eurocopter X3

Eurocopter X3

Eurocopter X3 هلیکوپتر آزمایشی سرعت بالا از نوع هلیکوپتر ترکیبی، Compound Helicopter می‌باشد. این هلیکوپتر ساخت شرکت ایرباس هلیکوپتر، Airbus Helicopter می‌باشد.

ادامه نوشته

 

 

sikorsky s47 اولین هلیکوپتر تولید انبوه دنیا

sikorsky s47 اولین هلیکوپتر تولید انبوه دنیا

هلیکوپتر S-47 اولین هلیکوپتر تولید انبوه تاریخ می‌باشد که به وسیله‌ی ایگور سیکورسکی (Igor Sikorsky)  طراحی شده است. S-47 از طرف ارتش ایالات متحده سفارش داده شد و فقط برای عملیات‌ نجات و تجسس به کار می‌رفت، به طوری که اولین استفاده عملیاتی از این هلیکوپتر در جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۴ در خاک ژاپن صورت گرفت. جالب است بدانید در ابتدا اکثر خلبانان، هلیکوپتر را یک وسیله پروازی قابل اطمینان نمی‌دانستند و بیشتر این وسیله را به عنوان یک اسباب بازی در نظر داشتند. اما با گذشت زمان و با ارتقا یافتن هلیکوپتر، ویژگی‌های منحصربفرد این وسیله برای همه ثابت شد.

ادامه نوشته

 

 

F-111

F-111

F-111 هواپیمای عملیات تاکتیکی نظامی سوپرسونیک با رنج متوسط می‌باشد. مدل‌های مختلف این هواپیما می‌تواند نقش‌های مختلفی را مانند بمب افکن استراتژیکی هسته‌ای، هواپیمای شناسایی و همچنین هواپیمای جنگی-الکترونیکی ایفا کنند.

ادامه نوشته

 

 

صفحه 1 از 2912345...1020...قبلی »