هواناو باربری | هوافضای جوان

لندیگراف هواناو

لندیگراف هواناو

فرض کنید در هنگامه‌ی جنگ هستید و تعدادی از سربازان شما همراه با تعداد زیادی تجهیز در یک منطقه‌ی ساحلی تحت محاصره دشمن قرارگرفته‌اند و شما باید به سرعت این مقدار نیرو و تجهیزات رو از این ساحل تخلیه کنید و یا فرض کنید نقطه‌ای از ساحل برای حمله مشخص شده و شما باید در یک زمان خاص تعداد زیادی نیرو، تانک و ادوات جنگی رو به اون نقطه از ساحل برسونید. خب یکی از بهترین راه‌کارها برای انجام این کار استفاده از شناورهای بزرگ جهت حمل سرباز و تجهیزات است، ولی یک مشکل بزرگ وجود داره، ممکنه دشمن برای از کار انداختن نیرو و توان شما اسکله‌ی موجود در ساحل رو تخریب کرده باشه و یا به دلیل جزر و عقب نشینی آب، اسکله غیرقابل استفاده شده باشه و یا ساحل موردنظر اصولا اسکله نداشته باشه تا شما بتونید از شناورهاتون برای انتقال و جابجایی نیرو استفاده کنید. همونجوری که می‌دونید آب در کنار ساحل‌ها دارای عمق بسیار کمی است و در صورت ورود شناور به این نقاط، اون شناور به‌گل می‌شنیه و قادر به ادامه حرکت نیست و باید برای برگردوندنش به آب در مرحله اول، این کشتی رو سبک کرد و بعد به وسیله‌ی شناورهای کمکی اون رو به سمت دریا کشید. برای حل این مشکل ابتدا شناورهای لندینگ‌کرافت (Landing Craft) طراحی شدند. (البته در کشور ما به طور خلاصه به این شناورها لندیگراف میگن!!) این شناورها خودشون وزن بسیار کمی دارند و داخلشون هم فضاهای خالی زیادی برای جایگیری تجهیزات و انسان است، اضافه بر این کف شناورها هم طوری طراحی شده که در صورت ورود به ساحل و برخورد کف شناور با شن‌، بتونن راحت تر از گل خارج بشن. اما این شناورها هم خیلی نمی‌تونن وارد ساحل بشن و اگه روزی سوار این شناورها بشید موقع رسیدن به ساحل، در داخل آب پیاده می‌شید و باید چند متری رو داخل آب حرکت کنید تا به ساحل برسید. اگه قسمت اول فیلم “نجات سرباز رایان” رو دیده باشید و به اون شناورهایی که سربازها رو در ساحل شنی نُرماندی پیاده می‌کنه توجه کرده باشید، متوجه منظورم خواهید شد. اگر هم این فیلم رو ندید اصلا مشکلی نیست چون شکل زیر یه شناور لندیگراف رو نشون میده و همونطوری که میبیند سربازها داخل آب پیاده شدند و مجبورند برای رسیدن به ساحل، داخل آب حرکت کنند.

لندیگراف انگلیسی در حال پیاده‌سازی نیرو در ساحل

بعد از اختراع هواناوها و شناسایی قابلیت‌های این وسیله، بهترین راهکار استفاده از این وسایل بود. هواناوها قابلیت این رو دارند که روی هر سطحِ تقریبا صافی، چه سطح آب و چه سطح ساحل به راحتی حرکت کنند. از طرفی چون به گل نمیشینن پس می‌تونن ابعاد بزرگتری داشته باشند و در نتیجه تجهیزات و سربازهای بیشتری رو در یک مرحله تخلیه یا سوار کنند، تازه سرباز و تجهیزات رو هم دیگه داخل آب پیاده نمی‌کنند؛ پس بهترین وسیله برای تخلیه و بارگیری تجهیزات و انسان در مناطقی که اسکله موجود نیست همین هواناوها هستند. شکل زیر رو ببینید تا تفاوت پیاده سازی سرباز توسط “لندیگراف‌هواناو” و “لندیگراف” در شکل قبل رو متوجه بشید.

لندیگراف‌هواناو روسی زوبرا متعلق به نیرودریایی بونان درحال پیاده‌سازی نیرو در ساحل

شاید این سوال پیش بیاد که چرا لندیگراف‌هواناو؟ و اینکه تفاوت لندیگراف‌هواناو با هواناو معمولی چیه؟ در پاسخ به این سوال باید گفت که لنیدگراف‌هواناو در اصل همون هواناو معمولی است با این تفاوت که طوری طراحی می‌شه که فضای حمل بار بسیار زیادی با فضاهای خالی بسیار زیاد داشته باشه تا بتونه بیشترین تجهیرات و بار رو حمل و نقل کنه.

لندیگراف هواناوها با نام انگلیسی Landing Craft Air Cushion شناخته میشن و به صورت مخفف با LCAC نمایش داده می‌شوند. از این به بعد اگر انتهای نام هواناوی کلمات LCAC و یا LC رو دیدید، بدونید که این هواناو از نوع لندیگراف است. البته یه کلاس از هواناو آمریکایی هست که دقیقا نام LCAC  رو داره و دقیقا یه هواناو لندیگراف است که مدلش با شماره‌اش در انتهای اسمش مشخص می‌شه که دو کشور ژاپن و امریکا از این کلاس هواناو استفاده می‌کنند. استفاده از این نوع هواناو بیشتر در جنگ جهانی دوم معمول شد مخصوصا در نبرد دریای آرام؛ با توجه به اینکه امریکا و ژاپن هردو دارای مرز ساحلی زیاد بودند و جنگ این دو کشور بیشتر در دریا و در ساحل اتفاق می‌افتاد، استفاده از این شناورها گسترش زیادی پیدا کرد و به همین دلیل بیشتر لندیگراف‌هواناوهای جهان از نوع نظامی هستند، البته از نوع غیرنظامی و به جهت مصارف نجات و کمک‌رسانی نیز هواناویی ساخته شده‌، به خصوص در مناطقی که سونامی و طوفان احتمال بیشتری داره، چون در طی سونامی قطعا اسکله و تجهیزات بارگیری شناورها به کل نابود خواهند و تنها راه ارتباط از طریق ساحل و امداد رسانی لندیگراف هواناوها هستند. در شکل زیر یه لیندیگراف هواناو رو در حال امدادرسانی به شهر مئولابو در اندونزی که بر اثر سونامی در سال ۱۳۸۳ تخریب شده رو مشاهده می‌کنید.

وجود لندیگراف هواناو باعث شده که ما به ۷۰ درصد خطوط ساحلی در تمامی جهان دسترسی پیدا بکنیم درحالی که بدون لندیگراف هواناو و با شناورهای دیگر تنها به ۱۵ درصد خطوط ساحلی جهان دسترسی داشتیم.

شکل ظاهری عموم هواناوهای لندیگراف به صورت یک عرشه رو باز برای جادهی تجهیزات است. از طرفی برای اینکه بتونن راحت‌تر تجهیزات و نفرات رو به ساحل تخلیه کنند در قسمت جلویی خودشون دارای سطح شیب‌دار هستند تا به محض اینکه به ساحل رسیدند این سطح شیب‌دار رو باز کنند و نفرات، تانک‌ها، نفربرها و بقیه تجهیزات رو تخلیه کنند. شکل زیر یه جانمایی معمول برای این نوع هواناو است. البته این به این معنی نیست که همه لندیگراف‌هواناوها به این صورت ساخته می‌شوند.

شکل عمومی و جانمایی عمومی لندیگراف‌هواناو

بعضی از این شناورها میتونن تا ۱۰ ماشین زرهی رو در خودشون جای بدهند و به ساحل منتقل کنند و حدود ۳۰۰ تا ۵۰۰ سرباز رو در هر انتقال جابجا کنند که رقم بسیار قابل توجهی است.

برجسته‌ترین لندیگراف هواناوها موجود در دنیا را می‌توان به این صورت نام برد:

  • هواناو روسی کلاس ایست (Aist-class LCAC)
  • هواناوهای کلاس گریفون (Griffon 2000TD -8000TD)
  • هواناوهای چینی جینشا (Jinsha class LCAC – Type 724 – Type 726 LCAC)
  • هواناو امریکایی (LCAC)
  • هواناو کره‌ای (LSF-II 631)
  • هواناو روسی کلاس زوبرا (Zubra-class LCAC)منابع:

https://en.wikipedia.org/wiki/Landing_Craft_Air_Cushion

https://en.wikipedia.org/wiki/Air-cushioned_landing_craft